บทที่ 38 วันเกิดของฉัน ให้คุณอธิษฐาน
ทีมแพทย์กลุ่มนั้นรีบส่งมอบงานกับแพทย์และพยาบาลในห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ก่อนเข้ารับหน้าที่ผ่าตัดในครั้งนี้เอง
นอกห้องฉุกเฉิน เคอหรานถอดเสื้อคลุมมาพาดไหล่เสิ่นอู้เหมียน แล้วก้มลงช้อนอุ้มเธอขึ้นมา
เขาเดินไปนั่งบนม้านั่งยาวตรงทางเดิน ก่อนวางเด็กสาวลงบนตักแล้วโอบกอดไว้
เคอหรานจุมพิตอย่างอ่อนโยนลงบนดวงตาแดงชื้นของเสิ่นอู้เหมียน แล้วเลียน้ำตาให้เธอ พลางปลอบเสียงนุ่ม “ไม่ร้องแล้วนะ ที่รัก”
“ให้ฉันกอดหน่อย”
“ทีมแพทย์ที่เข้าไปเมื่อกี้เป็นทีมที่ฉันพากลับมาจากอังกฤษ วางใจเถอะ พวกเขาลงมือเมื่อไรไม่เคยพลาด แม่ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”
คำปลอบโยนแสนอ่อนโยนของเขากลับเป็นเหมือนตัวเร่งน้ำตา เสิ่นอู้เหมียนฝืนต่อไปไม่ไหว โผเข้าซบอกเคอหรานแล้วร้องไห้โฮ ราวกับในที่สุดก็ได้พบที่พึ่ง ได้พบที่หลบภัยจากพายุ
เคอหรานโอบกอดเธอไว้ ฝ่ามือขาวสะอาดลูบศีรษะเด็กสาวอย่างอ่อนโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงแผ่วเบา “อยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ ร้องอยู่ในอกฉัน คนอื่นมองไม่เห็นหรอก”
เสิ่นอู้เหมียนซบอกเขาร้องไห้อยู่นาน จนร้องเหนื่อย เสียงสะอื้นจึงค่อย ๆ เบาลง
น้ำตาร้อนผ่าวเปียกชุ่มผืนผ้าบริเวณหน้าอกของเคอหรานจนหมด
เสิ่นอู้เหมียนยกมือเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเคอหราน เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะ ทำเสื้อคุณเปียกอีกแล้ว”
ทุกครั้งที่เธอสิ้นหวังจนพังทลาย เคอหรานมักปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอได้ทันเวลาเสมอ ครั้งก่อนก็เป็นแบบนี้
เคอหรานไม่ใส่ใจเสื้อที่เปียกชุ่มจนแนบติดผิวแม้แต่น้อย “ไม่เป็นไรนะที่รัก ไม่ต้องขอโทษ ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่เป็นห่วงและรู้สึกเจ็บปวดใจ”