บทที่ 39 ที่รัก อย่าขยับมั่วซั่ว
เสิ่นอู้เหมียน: “?”
เสิ่นอู้เหมียน: “!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นอู้เหมียนแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอเถียงเสียงเบาอย่างไม่พอใจว่า “คุณพูดอะไรเหลวไหล ฉันไม่ทำหรอก...”
เคอหรานหัวเราะหึ ๆ อย่างเกียจคร้าน คิ้วคมเข้มแต้มแววเจ้าเล่ห์ “ที่รักอยากลองไหม?”
เขาโฆษณาตัวเองอย่างเต็มที่ ราวกับนกยูงรำแพนหาง “ปลอบเก่ง หยุดเป็น”
เสิ่นอู้เหมียนพบว่าปากของเคอหรานไม่ว่าจะเมื่อไรก็พาเธอขึ้นทางด่วนได้โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย จนเธอตั้งรับแทบไม่ทัน
เสิ่นอู้เหมียนหันหน้าไปอีกด้าน พูดอ้อมแอ้มว่า “ฟังไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร กินข้าวไม่พูด เวลานอนก็ไม่พูด”
ใต้แสงไฟสีขาวเจิดจ้า เคอหรานเห็นชัดเจนว่าใบหูนุ่มนวลของเด็กสาวซึ่งมีขนอ่อนละเอียดแดงจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา เขาหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความจนใจ
“ที่รัก เรายังไม่ได้ลงมือทำจริง ๆ เลยนะ ตอนนี้อายไปจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”
แล้วต่อไปถ้าต้องขึ้นเตียงด้วยกันจะทำยังไงล่ะ
จู่ ๆ เสิ่นอู้เหมียนก็นึกถึงที่ซางหว่านหนิงกับสวีถงเคยบอกว่า ผู้ชายอย่างเคอหรานที่ลูกกระเดือกใหญ่และแหลมมีความต้องการทางเพศสูงมาก เธอจึงหันกลับมา ดวงตากลมดำจ้องเคอหรานเขม็งไม่กะพริบ
เคอหรานกะพริบตา ยกมือขึ้นเกาหัว ถูกเธอจ้องจนเริ่มกระสับกระส่าย “เป็นอะไร?”
เด็กสาวเม้มปาก ก่อนถามอย่างลังเลว่า “ความต้องการทางเพศของ...คุณสูงมากไหม เคอหราน?”
เสิ่นอู้เหมียนรู้สึกว่าเคอหรานดูเหมือนจะดีแต่พูด ไม่ได้ตั้งใจจะลงสนามจริงสักหน่อย