บทที่ 37 อย่าอ้อนวอนเทพยดา จงอ้อนวอนผม
จะกลับไปหาเธอไหม
เมื่อนึกถึงหญิงบ้าคนนั้น แววตาของเคอหรานก็ไหววูบ รูม่านตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย
ได้ยินดังนั้น เสิ่นอู้เหมียนก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของเคอหราน มองเขาผ่านม่านน้ำตา มือเรียวขาวจับข้อมือของเขาไว้แน่น อ้อนวอนอย่างทุกข์ทรมาน
“เคอหราน คุณมีวิธีใช่ไหม ช่วยแม่ฉันได้ไหม”
เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวดังอยู่ข้างหู ราวกับเส้นด้ายสีเงินที่ดึงรั้งหัวใจของเคอหรานอย่างรุนแรง เขายอมแพ้ในทันที
ช่างหัวความกลัวมันเถอะ
เขาแค่อยากให้เธอไม่ร้องไห้ อยากให้เธอไม่เสียใจ
เคอหรานมองใบหน้าเล็กซีดขาวไร้สีเลือดของหญิงสาว ใช้ปลายนิ้วยาวสะอาดเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง “อืม ผมมีวิธี ที่รัก รอผมกลับมานะ”
เขารับรองว่า “วางใจเถอะ แม่จะไม่เป็นอะไร”
เสิ่นอู้เหมียนพยักหน้า “ค่ะ”
เคอหรานหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรศัพท์ สั่งการว่า “เตรียมเครื่องบินส่วนตัวเดี๋ยวนี้ ผมจะบินไปอังกฤษ”
“ครับ คุณชาย”
ก่อนจากไป เคอหรานยกมือลูบศีรษะหญิงสาว แล้วก้มลงจูบเปลือกตาขาวนวลของเธอ “ที่รัก รอผมนะ”
เสิ่นอู้เหมียนจับมือเขาไว้แน่น ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเคอหราน “เคอหราน ฉันจะรอคุณกลับมา”