บทที่ 13 ราชารถแห่งมหาวิทยาลัยจิงต้า
ใบหูของเสิ่นอู้เหมียนร้อนผ่าวขึ้นมา เธอไม่กล้าเลียหรือกัดลูกกระเดือกของเคอหรานต่อหน้าคนอื่น ปลายนิ้วเรียวยาวขาวผ่องจึงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา “งั้นฉันดื่มไวน์ก็แล้วกัน...”
“ที่รัก” เคอหรานเรียกเสียงอู้อี้ “เธอเกลียดฉันหรือเปล่า?”
“...ฉันไม่ได้เกลียดสักหน่อย”
น้ำเสียงของเขาฟังดูน้อยใจและเจ็บปวด “ถ้าอย่างนั้นทำไมที่รักถึงไม่เลือกฉันล่ะ?”
“...”
เคอหรานซบหน้าลงตรงซอกคอของเสิ่นอู้เหมียน แล้วถามต่อเสียงเบา “หรือว่าเลือกฉันไม่ได้?”
“...” ทำเอาเสิ่นอู้เหมียนปฏิเสธเขาไม่ลงเลย
“...ไม่ใช่สักหน่อย”
“งั้นก็มาเลย”
เคอหรานคว้าแขนเรียวขาวราวรากบัวของหญิงสาวอย่างคล่องแคล่ว แล้วดึงเธอมานั่งบนตัก
ส่วนตัวเขาเอนหลังพิงพนักโซฟา แขนแข็งแรงวางพาดที่เท้าแขนอย่างสบาย ๆ
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เผยลูกกระเดือกคมชัดอวบอิ่ม นิ้วเรียวยาวแตะลงบนลูกกระเดือกเบา ๆ สายตาของเคอหรานชวนให้ลุ่มหลงและหวั่นไหว
“ที่รัก กัดฉันสิ”
ท่าทางราวกับพร้อมให้เธอเชยชมได้ตามใจ
“...” เขานี่มันยั่วเก่งจริง ๆ
แก้มเล็กของเสิ่นอู้เหมียนแต้มสีแดงระเรื่อชวนมอง ฟันขาวขบริมฝีปากแดงฉ่ำ ดวงตาฉายแววเขินอาย สายตาเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ลูกกระเดือกของเคอหราน
เธอนึกถึงคำพูดที่ได้ยินจากสนามวอลเลย์บอลวันนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พวกผู้หญิงพูดกันว่า ลูกกระเดือกของเคอหรานใหญ่และแหลมมาก ตรงนั้นของเขาก็คงใหญ่เหมือนกันแน่ ๆ
พอเห็นเธอมองลูกกระเดือกของเขา เคอหรานก็เลิกคิ้วแล้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใหญ่ไหม?”
“...” เขาพูดจาสองแง่สองง่ามอีกแล้ว! อะไรกัน ราชาลูกบอลแห่งมหาวิทยาลัยจิงต้า ต้องเรียกว่าราชารถแห่งมหาวิทยาลัยจิงต้าถึงจะถูก!