บทที่ 14 คุณอยากเลิกกับฉันเหรอ?
นิ้วที่กำลูกบิดประตูแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เสิ่นอู้เหมียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปมองเสิ่นสวี่อัน ใบหน้าซีดเซียวฝืนยิ้มออกมา
“อันอัน เป็นอะไรไป?”
ประตูรถเปิดออก เคอหรานลงจากรถแล้วเดินอ้อมหน้ารถมาหาเสิ่นอู้เหมียน เขาเหลือบมองเธอ เห็นสีหน้าของเธอแล้วก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ที่รัก ยังไม่ได้บอกน้องชายเราหรือว่าเราคบกันอยู่?”
เสิ่นสวี่อันก้าวฉับ ๆ เข้ามา คว้าข้อมือเสิ่นอู้เหมียนแล้วดึงเธอไปไว้ข้างหลัง ก่อนจะมองเคอหรานด้วยแววตาเป็นปฏิปักษ์
“น้องชายเราอะไร อย่ามาเรียกมั่ว ๆ”
“เงินสองล้านนั่นฉันจะใช้คืนเอง ห้ามบังคับพี่สาวฉัน!”
เสิ่นอู้เหมียนรีบก้าวเข้าไปดึงเสิ่นสวี่อันไว้ “ไม่ใช่นะ เคอหรานไม่ได้บังคับฉัน”
เธอดึงเขาเดินออกมา แล้วหันกลับไปมองเคอหรานด้วยสีหน้าขอโทษ “ขอโทษนะ ฉันขออธิบายให้น้องชายฟังก่อน”
เสิ่นอู้เหมียนดึงเสิ่นสวี่อันไปยังมุมที่มีคนไม่มาก
“พี่สาว ที่พี่บอกว่าเคอหรานยอมให้ผ่อนจ่ายและเลื่อนเวลาชำระค่าเสียหาย เป็นเรื่องโกหกใช่ไหม?”
มาถึงขั้นนี้แล้วก็ปิดบังต่อไปไม่ได้ เสิ่นอู้เหมียนพยักหน้ายอมรับ “ขอโทษนะ”
ขอบตาของเสิ่นสวี่อันแดงก่ำขึ้นมาทันที หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด
เป็นความผิดของเขาทั้งหมด ทำไมถึงขับรถไปชนท้ายรถของเคอหราน ทำให้พี่สาวไม่มีอิสระแม้แต่จะมีความรัก แถมยังต้องขาย...ร่างกายอีก
“พี่สาว เคอหรานบังคับพี่ใช่ไหม? ฉันจะไปคุยกับเขาเดี๋ยวนี้ เงินสองล้านนั่นไม่เกี่ยวกับพี่ ฉันจะใช้คืนเอง”
พูดจบ เขาก็ทำท่าจะพุ่งไปหาเคอหราน
เสิ่นอู้เหมียนดึงเขาไว้ “ไม่ใช่นะ เคอหรานไม่ได้บังคับฉัน ฉันเต็มใจคบกับเขาเอง”
เคอหรานมีชื่อเสียงโด่งดัง แม้แต่เสิ่นสวี่อันที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยไห่ต้า ซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังเคยได้ยินชื่อเขา