บทที่ 12 กัดลูกกระเดือก
อีกฝ่ายพูดจาฉับไว ตอบกลับมาโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
เสิ่นอู้เหมียน “?”
ใบหน้างดงามของเด็กสาวมีสีชมพูระเรื่อ เมื่อมองใกล้ ๆ ยังเห็นขนอ่อนละเอียดนุ่มนวลจาง ๆ
แววตาของเคอหรานพลันมืดลง ความปรารถนาอันต่ำช้าก่อเกิดขึ้นในส่วนลึกของดวงตา เขาก้มหน้าลง ใช้ริมฝีปากและลิ้นร้อนผ่าวคลอเคลียใบหูขาวผ่องชุ่มชื้นของเด็กสาว ฟันขบเสียดเบา ๆ ก่อนถามเสียงแหบพร่า
“ที่รักยอมให้ฉันไหม?”
ร่างเพรียวบางของเสิ่นอู้เหมียนสั่นสะท้านราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอใช้มือผลักเคอหรานเจ้าตัวแสบนี่ออกไปอย่างต้านทานไม่ไหว
“ฉันพูดจริงจังนะ คุณชอบอะไร ฉันจะซื้อของขวัญให้”
เคอหรานเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ดวงตาดำสนิทจ้องเด็กสาวเขม็ง ก่อนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ฉันชอบคุณ”
ได้ยินเช่นนั้น หว่างคิ้วของเสิ่นอู้เหมียนกระตุกอย่างแรง
เคอหรานหัวเราะเบา ๆ อย่างเกียจคร้าน “ที่รัก คุณจะห่อตัวเองส่งให้ฉันเป็นของขวัญเหรอ?”
“ไม่ได้…ฉันจะเป็นของขวัญให้ใครได้ยังไง”
เธอเป็นคนนะ จะส่งมอบให้เขาได้ยังไง…
เคอหรานถามอย่างเอื่อยเฉื่อย “ทำไมจะไม่ได้?”
แววตามืดครึ้มของเขาแฝงความรุกรานอย่างชัดเจน ปลายนิ้วแตะลงบนไหล่ของเสิ่นอู้เหมียน
นิ้วยาวเรียวสอดเข้าไปด้านใน แล้วเกี่ยวสายเสื้อของเธอเบา ๆ ราวกับจะดึงเสื้อตัวในของเธอลง ก่อนเอ่ยเนิบช้า
“แกะของขวัญออก”
ท่าทางของเขาราวกับกำลังสื่อว่า การแกะของขวัญก็คือการถอดเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่
น้ำเสียงกำกวมชวนคิด “แล้วก็จัดการกินให้เกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เศษเดียว”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นอู้เหมียนแดงก่ำเพราะถูกหยอก เธอยัดถุงน้ำแข็งทั้งหมดใส่มือเคอหราน
“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ คุณประคบเองไปก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังหนีไปอย่างลนลาน
เคอหรานที่อยู่ข้างหลังเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะจนไหล่สั่น