บทที่ 58 ฉันดูดีกว่านาย
เสิ่นอู้เหมียนเดินออกมาจากสนามกีฬาในร่ม เธอหันกลับไปมองสนามกีฬาด้านหลัง ตอนนี้มีการขึงเชือกกั้นไว้แล้ว ไม่อนุญาตให้เข้าไป
“รุ่นน้องอู้อู้”
เสียงเรียบเรื่อยดังขึ้น เสิ่นอู้เหมียนหันไปมอง ก็เห็นเซี่ยหวยซวี่ เธอถามอย่างเย็นชา “มีธุระอะไรหรือ”
“เลิกกับเคอหรานซะ”
“ไม่เลิก” เสิ่นอู้เหมียนเอ่ยสั้น ๆ สองคำแล้วหันหลังเดินจากไป ท่าทีเย็นชาเด็ดขาด ราวกับไม่คิดจะพัวพันกับเขาแม้แต่น้อย
เซี่ยหวยซวี่ขมวดคิ้ว ภาพที่เสิ่นอู้เหมียนปกป้องเคอหรานต่อหน้าทุกคนบนสนามวอลเลย์บอลเมื่อครู่ผุดขึ้นในหัว ความโกรธที่ไม่อาจระงับพลันปะทุขึ้นในอก
เขายื่นมือคว้าข้อมือเสิ่นอู้เหมียนแล้วกระชากเธอกลับมา น้ำเสียงหงุดหงิดอย่างยิ่ง “เสิ่นอู้เหมียน เล่นเกมจับให้อยู่แล้วปล่อยไปแบบนี้ก็ควรมีขอบเขตบ้าง”
“ถ้าเธอยังทำแบบนี้ ฉันจะไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว”
เสิ่นอู้เหมียนขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นชาลง เธอบิดข้อมือดิ้นขัดขืนแล้วตวาดเสียงเข้ม “ปล่อยฉัน!”
เธอพูดอย่างเอือมระอา “ใครต้องการโอกาสจากคุณกัน”
“เลิกเสแสร้งสักทีได้ไหม เสแสร้งสักครั้งสองครั้ง เล่นเกมจับให้อยู่แล้วปล่อยไปให้ดูแปลกใหม่ก็พอ แต่ทำบ่อย ๆ มันก็น่าเบื่อ”
“คุณควรไปตรวจสมองบ้างนะ”
เสิ่นอู้เหมียนนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เคอหรานบอกให้เธอสารภาพกับเซี่ยหวยซวี่ด้วยปากตัวเองว่าไม่ได้ชอบเขา จดหมายสารภาพรักครั้งนั้นทำให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่จริง ๆ
ถ้าอย่างนั้น ท่าทีมั่นอกมั่นใจเกินเหตุของเซี่ยหวยซวี่ตอนนี้ก็เป็นเพราะจดหมายสารภาพรักครั้งนั้นหรือ
เสิ่นอู้เหมียนถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากเซี่ยหวยซวี่ แล้วเงยหน้าสบตาเขา
“ฉันไม่เคยชอบคุณเลย จดหมายสารภาพรักที่โรงเรียนครั้งนั้นเป็นแค่งานที่ฉันรับมา ถ้าฉันถือจดหมายไปสารภาพรักกับคุณต่อหน้าทุกคน ฉันก็จะได้เงินห้าพันจากผู้ว่าจ้าง”
“เพราะฉะนั้น การสารภาพรักครั้งนั้นมีแต่ผลประโยชน์ ไม่เกี่ยวกับความรัก ก่อนจะไปสารภาพรัก ฉันแทบไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ และไม่มีทางชอบคุณได้”