บทที่ 47 “เคอหราน ฉันชอบคุณ”
ได้ยินเสียงแล้ว ต้วนชิงเหยี่ยนก็หันไปมองเคอหราน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นปืนในมือให้เคอหราน
เคอหรานรับปืนมา บรรจุกระสุน แล้วเล็ง
“ปัง!”
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งออกไปอย่างเย็นเยียบ แหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ก่อนจะยิงถูกแก้วชานมใบนั้นอย่างแม่นยำ
“แปะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น แก้วชานมแตกกระจาย ชานมกระเซ็นไปทั่วอากาศ
ชานมไม่ได้กระเด็นโดนเสิ่นอู้เหมียน แต่กลับกระเซ็นใส่เสื้อของเซี่ยหวยซวี่ เขาก้มมองเสื้อตัวเอง คราบเปื้อนเห็นชัดเจน คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ
สีหน้าเซี่ยหวยซวี่เย็นชาลง เขามองตามจุดที่กระสุนถูกยิงออกมา แล้วสบเข้ากับดวงตาซุกซนกร่างเกินใครของเคอหราน
อีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มร้ายกาจ ยกปืนในมือขึ้นอย่างอวดดี เต็มไปด้วยการยั่วยุ
พอเห็นว่าเป็นเคอหราน สีหน้าของเซี่ยหวยซวี่ก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด
เพราะเขาเป็นลูกนอกสมรส ส่วนเคอหรานเป็นทายาทตัวจริงแห่งตระกูลเคอ ทุกครั้งที่เซี่ยหวยซวี่พบเคอหราน เขาไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้เลย
เคอหรานลุกขึ้น ย่างขายาวๆ เข้ามาหาเซี่ยหวยซวี่อย่างเกียจคร้าน แล้วถามตรงๆ ว่า “คิดจะมาแย่งคนของฉันหรือไง?”
ท่าทางดูสบายๆ แต่กลับแผ่แรงกดดันที่ไม่อาจมองข้าม
เซี่ยหวยซวี่ถามเสียงเย็น “เคอหราน คุณหมายความว่ายังไง?”
“รุ่นน้องฝึกหนัก ฉันแค่ซื้อชานมให้ คุณยังต้องยิงทิ้งด้วยหรือไง?”
เคอหรานหรี่ตาลงอย่างอันตราย น้ำเสียงยิ่งเย็นชา “เธอเป็นคนของฉัน คุณจะซื้อชานมมาเอาใจเธอทำไม?”
เซี่ยหวยซวี่ยกมุมปากยิ้ม รับคำต่อจากเขา
“คุณพูดถูก ฉันกำลังเอาใจรุ่นน้องอู้เหมียนจริงๆ ตอนแรกฉันตั้งใจจะซื้อชานมให้รุ่นน้องอู้เหมียนคนเดียว แต่กลัวว่าเธอจะไม่รับ เลยต้องซื้อแจกนักศึกษาใหม่คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ทุกคน”
แทบจะพูดออกมาตรงๆ แล้วว่า ฉันจะจีบแฟนคุณ
“ซื้อมาเลย”
เคอหรานพูดอย่างกร่างและท้าทาย “ซื้อมาแก้วหนึ่ง ฉันยิงทิ้งแก้วหนึ่ง ถ้าคุณส่งถึงมือเธอได้ ฉันจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลคุณเลย”