บทที่ 33 วิดีโอคอล
เสิ่นอู้เหมียนส่ายหน้า “ไม่ต้องแล้ว แค่นี้ก็พอ”
แค่คิดว่าต้องให้ใครคุกเข่า เธอก็กลัวว่าจะอายุสั้นลง
เคอหรานตอบรับอย่างว่าง่าย “ได้”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน จีถังกับมารดาตระกูลจีคงต้องเสียเลือดไปครึ่งตัว แต่ตอนนี้เคอหรานต้องแสร้งทำเป็นคนดีต่อหน้าเสิ่นอู้เหมียน
เคอหรานยกแขนยาวโอบไหล่บอบบางของหญิงสาว พาเสิ่นอู้เหมียนเดินออกไป “เบบี๋ ไปกันเถอะ”
เซี่ยชูอีเดินเข้าไปหามารดาตระกูลจี “ยัยปีศาจเฒ่าจากป่าลึก ติดขนตาปลอมเหมือนขนรักแร้เลยนะ”
เธอทำหน้าทะเล้นยั่วโมโห
เผยอวี่เช่อหลุบเปลือกตาสีขาวเย็น มองหญิงสาวจอมซุกซนแล้วหลุดหัวเราะออกมา แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดู “ไปกันเถอะ ชูชู”
เซี่ยชูอีถึงยอมเลิกรา เธอฮึดฮัดเบา ๆ แล้วหันหลังเดินตามเสิ่นอู้เหมียนไป “อู้อู้ รอฉันด้วยสิ”
ได้ยินเสียงเรียก เสิ่นอู้เหมียนก็หยุดฝีเท้า หันกลับมารอเธอ
เซี่ยชูอีวิ่งดุ๊กดิ๊กมาข้างเสิ่นอู้เหมียน แล้วถามเจื้อยแจ้ว “อู้อู้รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่?”
เธอเรียกเคอหรานมาแค่คนเดียว เสิ่นอู้เหมียนจึงเดาว่า “เคอหรานบอกเธอเหรอ?”
เซี่ยชูอีส่ายหัวน้อย ๆ ปฏิเสธ “ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ เราเจอเคอหรานระหว่างทาง เธอรู้ไหมว่า...”
“ตอนนั้นเคอหรานวิ่งเร็วมาก เขาเป็นห่วงเธอสุด ๆ! ผ้าพันแผลบนหัวเขาแทบจะหลุดเพราะวิ่งแล้ว”
เธอพูดเกินจริงไปหน่อย
เคอหรานเห็นชัดเจนว่า หลังจากเสิ่นอู้เหมียนได้ยินคำพูดเหล่านั้น แววตาของเธอวูบไหวเล็กน้อย คิ้วเลิกขึ้นนิด ๆ
ตัวช่วยชั้นยอด
เสิ่นอู้เหมียนหันไปมองศีรษะของเคอหรานโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เธอจะหันไปมอง เคอหรานก็รีบยกมือดึงผ้าพันแผลให้หลวมรุ่ยอย่างรวดเร็ว