บทที่ 46 คืนนี้จะสอนใช้ปืนอีกกระบอก
แม้เคอหรานจะเป็นนักกีฬา แต่ผิวของเขากลับขาวซีดเย็น
เขาทำทั้งผลัดเซลล์ผิวและเลเซอร์ทั่วตัว เรื่องทำให้ผิวขาวนี่เคอหรานทุ่มเงินไปหลายล้าน กลัวว่าตัวเองจะผิวคล้ำแล้วเสิ่นอู้เหมียนจะไม่ชอบ
อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เขาก็ยังทำให้เสิ่นอู้เหมียนชอบไม่ได้เลย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใจของเสิ่นอู้เหมียนก็พลันปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ สับสนจนทำอะไรไม่ถูก “ฉัน...”
ดูเหมือนเธอจะชอบเขาจริง ๆ
ทันใดนั้นเอง “ฟิ้ว——”
เสียงนกหวีดแหลมคมพุ่งทะลุเข้ามาในหู เจ้าหน้าที่ฝึกใหญ่ถือโทรโข่งตะโกนลั่น “เข้าแถว! เข้าแถวเดี๋ยวนี้!”
“สามนาที!”
เหล่านักศึกษาฝึกที่ยืนกระจัดกระจายอยู่บนสนามต่างรีบวิ่งไปเข้าแถวประจำชั้น เสียงฝีเท้าดังสับสนวุ่นวาย
เสิ่นอู้เหมียนมองตามพวกเขาไป “ต้องเข้าแถวแล้ว”
“อืม งั้นไปเข้าแถวกัน”
-
ในพิธีเปิดการแสดงของการฝึกทหาร จู่ ๆ เสียงกรีดร้องก็ดังกึกก้องไปทั่วสนาม
รถสปอร์ตฟอร์รารีสีแดงเลือด รถจีคลาสสีดำ และรถมายบัคสีดำทยอยขับเข้าสนาม ควันสีสันสดใสลอยคลุ้งไปทั่ว นอกจากนั้นยังมีรถถังกับโดรนบินวนอยู่บนฟ้า
“โห อธิการบดีบอกมาตรง ๆ เลยสิว่าค่าเทอมของฉันอยู่ในนั้นหรือเปล่า!”
“ไม่มีความเห็น!”
“อธิการบดีเดินสักสองก้าวสิ เดี๋ยวใบกู้เงินก็ร่วงออกมาแล้ว”
“คุณชายเคอ!!”
“ฉันหลอกเธอเอง ฉันยังชอบหนุ่มนักกีฬาอยู่!”
“รถหรูพวกนั้นน่าจะเป็นของแก๊งคุณชายเคอหรานนะ”
“งั้นเหรอ งั้นอธิการบดีเดินสักสองก้าวสิ เดี๋ยวทองคำแท่งก็ร่วงออกมาแล้ว”
เคอหรานลงจากรถสปอร์ตฟอร์รารี ก้าวขายาวอ้อมหน้ารถไปยังที่นั่งข้างคนขับ
เขาไม่เปิดประตูรถ แต่กลับใช้แขนข้างเดียวโอบเอวบางของเสิ่นอู้เหมียน แล้วยกเธอออกมาจากเบาะข้างคนขับ