บทที่ 16 เคอหรานร้องไห้
เสิ่นอู้เหมียนวิ่งออกไปที่ระเบียง แล้วมองลงไปใต้ตึกหอพัก
เห็นร่างสูงโปร่งสง่างามยืนอยู่
เป็นเคอหราน
ที่แท้ช่วงสิบกว่านาทีที่หายไป เขาขับรถมาที่มหาวิทยาลัย มารออยู่ใต้หอพักของเธอนี่เอง
เสิ่นอู้เหมียนเม้มริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยความลังเล
ใต้ตึกหอพักมีคนพลุกพล่าน หากยืนอยู่ด้วยกันคงถูกคนเห็นแน่
ราวกับสัมผัสได้ว่ามีคนมอง เคอหรานเงยหน้าขึ้น สบตากับเสิ่นอู้เหมียนจากระยะไกล
หลังสบตากันอยู่หลายวินาที เคอหรานก็ก้มหน้าลง นิ้วยาวเรียวได้รูปกดลงบนโทรศัพท์
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็สั่น
ฮือ ๆ: “ที่รัก ลงมาหาฉันไม่ได้เหรอ?”
ฮือ ๆ: “ที่รัก ถ้าคุณไม่ลงมาหาฉัน ฉันจะร้องไห้แล้วนะ”
เขายังส่งสติกเกอร์ร้องไห้กระจองอแงมาอีกด้วย
เสิ่นอู้เหมียน: “……”
เสิ่นอู้เหมียนเป็นคนใจอ่อนอยู่แล้ว หลังคิดอยู่ไม่กี่วินาที เธอก็กลับเข้าไปในหอพัก หยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ถอดชุดนอนอย่างรวดเร็ว จัดการตัวเองง่าย ๆ แล้วลงไปข้างล่าง
พอออกมาจากหอพัก เสิ่นอู้เหมียนก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเคอหราน จับมือเขาแล้วรีบพาไปยังมุมลับตาที่ไม่มีคน
เคอหรานก้มมองมือของตัวเองที่ถูกหญิงสาวจับไว้ ดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย
เมื่อมาถึงมุมหนึ่ง ทั้งสองก็ยืนหันหน้าเข้าหากัน เสิ่นอู้เหมียนเงยหน้ามองเขาแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
เคอหรานยื่นมือมาจับมือเสิ่นอู้เหมียน พาเธอไปนั่งบนม้านั่งยาว ส่วนตัวเองย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ
เขาเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงเจือความน้อยใจอยู่หลายส่วน “ที่รัก ผมทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า?”