สวี่หรูเยว่หันกลับไปอย่างลนลาน ก่อนจะเห็นสวี่ชิงยืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอสวมชุดเดรสสีขาวลายดอกไม้ตัวเล็ก รูปร่างสูงโปร่ง เอวบางระหง ราวกับกิ่งหลิวอ่อนช้อยในฤดูใบไม้ผลิ ดูนุ่มนวลเย้ายวน
แต่ตอนนี้สวี่หรูเยว่ไม่มีแก่ใจจะอิจฉา หัวใจของเธอปั่นป่วนไปหมด สวี่ชิงมาที่นี่ได้ยังไง?
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับโจวจิ้นหนานจนคิดฆ่าตัวตายหรอกหรือ?
ไม่ใช่ว่านอนอยู่ในห้อง ไม่ยอมลุกขึ้นมาประท้วงหรอกหรือ?
แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้?
สวี่หรูเยว่ไม่เข้าใจว่าโจวจิ้นหนานยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาแล้วได้ยังไง แต่เธอไม่อยากเป็นสะใภ้ร่วมบ้านกับสวี่ชิงแม้แต่น้อย ยิ่งไม่อยากให้สวี่ชิงกลายเป็นพี่สะใภ้ใหญ่
สวี่หรูเยว่คิดอะไรขึ้นมาได้กลางความลนลาน จึงรีบเดินเข้าไปจับมือสวี่ชิงไว้ “ชิงชิง เธอไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่โจวไม่ใช่เหรอ? ฉันจะช่วยพูดให้เขาไม่แต่งกับเธอเอง”
สวี่ชิงเหลือบมองมือของโจวจิ้นหนานที่ห้อยอยู่ข้างขาขวา เห็นว่ากำหมัดแน่นเสียแล้ว
เธอหัวเราะเย็น ๆ ก่อนสะบัดมืออีกฝ่ายออก “ใครบอกว่าฉันไม่อยากแต่งกับเขา?”
สวี่หรูเยว่ชะงักไป “เธอไม่ได้กรีดข้อมือฆ่าตัวตายเพราะไม่อยากแต่งกับเขาหรือไง? ดูสิ ผ้าเช็ดหน้าที่พันข้อมือเธอยังมีเลือดติดอยู่เลย”
สวี่ชิงหรี่ตามองสวี่หรูเยว่อย่างเย็นชา “เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมฉันถึงฆ่าตัวตาย?”
สวี่หรูเยว่กลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว “พ่อบอกว่าเธอไม่อยาก...”
แววตาของสวี่ชิงเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน ความเจ็บปวดที่สวี่หรูเยว่ใส่ร้ายเธอ เธอจะเอาคืนด้วยวิธีเดียวกันแน่นอน!
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ “ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่โจวให้ชัดเจนเอง ถ้าไม่มีธุระก็กลับไปได้แล้ว”
สวี่หรูเยว่ยืนนิ่งอยู่นาน ท่าทีของสวี่ชิงในตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ
แววตาคู่นั้นราวกับฆ่าคนได้!
จู่ ๆ เธอก็ใจฝ่อ หันหลังวิ่งหนีไป
สวี่ชิงมองตามสวี่หรูเยว่ที่วิ่งห่างออกไป เธอจะกลับไปจัดการแม่ลูกคู่นั้นหลังจากคุยกับโจวจิ้นหนานให้เรียบร้อยก่อน
คิดแล้วก็หันไปเดินตรงหน้าโจวจิ้นหนาน เงยหน้ามองเขา
พอได้มายืนใกล้ขนาดนี้ เธอถึงเพิ่งรู้ว่าเขาสูงมากจริง ๆ เธอสูงเพียงเลยหน้าอกเขาขึ้นมานิดเดียว
โจวจิ้นหนานไม่ขยับ ยังคงยืนท่าเดิม มือข้างหนึ่งจับสายจูงสุนัข ส่วนอีกข้างห้อยอยู่ข้างตัว
สวี่ชิงมองชายตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนจะพูดเสียงเบา “ที่สวี่หรูเยว่พูดไม่จริง ฉันอยากแต่งงานกับคุณ!”
มือที่จับสายจูงสุนัขของโจวจิ้นหนานขยับเล็กน้อย สีหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่ได้พูดอะไร
สวี่ชิงรู้ว่าเขาพูดน้อยและนิสัยเย็นชา จึงไม่ได้คาดหวังให้เขาตอบ “คุณก็รู้ว่าฉันเคยเจอเรื่องไม่ดีมา ถ้าคุณไม่รังเกียจและยังยินดีแต่งกับฉัน ก็เอาสินสอดมาสู่ขอที่บ้านฉันนะ”
นิ้วมือของโจวจิ้นหนานขยับอีกครั้ง คำพูดที่ติดอยู่ตรงปลายลิ้นว่า “คืนนั้นเป็นผมเอง” ไม่อาจเอ่ยออกมาได้สักที สุดท้ายจึงเหลือเพียงคำสั้น ๆ หนักแน่นคำหนึ่ง “ได้”
สวี่ชิงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก อย่างน้อยชาตินี้ชีวิตคู่ของเธอกับโจวจิ้นหนานก็จะไม่จบลงอย่างเย็นชาเหมือนชาติที่แล้ว
“คุณพักผ่อนให้ดีนะ ฉันกลับบ้านไปรอคุณ”
สวี่ชิงพูดจบก็ทอดสายตามองโจวจิ้นหนานอีกครั้ง ก่อนหันหลังเดินเร็ว ๆ กลับบ้าน
ก่อนแต่งงาน เธอยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ทั้งต้องเปิดโปงธาตุแท้เสแสร้งของแม่ลูกคู่นั้น และลาออกจากงานขายตั๋ว
ถือเป็นการสะสางเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับฟางหลานซินด้วย!
……
สวี่หรูเยว่ถูกจับได้ตอนพูดให้ร้ายสวี่ชิง จึงรีบกลับบ้านด้วยความตื่นตระหนกตลอดทาง
ฉวยจังหวะที่สวี่จื้อกั๋วออกไปเล่นหมากรุกกับคนอื่นและไม่มีใครอยู่บ้าน สวี่หรูเยว่ก็รีบร้อนฟ้องฟางหลานซิน “แม่ สวี่ชิงเปลี่ยนไปแล้ว ถึงกับไปหาพี่โจว ต้องคิดจะแต่งกับเขาแบบหน้าด้าน ๆ แน่เลย!”
ฟางหลานซินขมวดคิ้ว “เธอไปหาโจวจิ้นหนานเหรอ?”
สวี่หรูเยว่พยักหน้ารัว ๆ “เธอยังแอบฟังตอนหนูคุยกับพี่โจวด้วย แล้วสายตาที่เธอมองหนูมันน่ากลัวมาก แม่ว่าเธอรู้อะไรหรือเปล่า?”
ฟางหลานซินส่ายหน้า “ไม่น่าใช่ ไอ้พวกอันธพาลสองคนที่ต้าหย่งหามาให้ ฉันให้แหวนทองไปคนละวง พวกนั้นไม่กล้าพูดอะไรส่งเดชหรอก”
แต่เธอก็ไม่อาจมั่นใจได้ รู้สึกว่าสวี่ชิงดูแปลกไปตั้งแต่ออกจากห้องเมื่อตอนบ่าย
แววตานั่นก็น่ากลัวจริง ๆ
สวี่หรูเยว่ยังอดบ่นไม่ได้ “หนูได้ยินจิ่นเซวียนบอกว่า พี่โจวเป็นคนเสนอเองว่าจะขอสวี่ชิงแต่งงาน พี่โจวนี่ก็จริงเลย ต่อให้ตาบอดก็ยังมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะอยากแต่งด้วย ทำไมต้องไปแต่งกับผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาแล้วด้วย”
ฟางหลานซินเองก็คิดไม่ตก ก่อนโจวจิ้นหนานตาบอด มีผู้หญิงในเมืองหลวงของมณฑลตั้งเท่าไรที่แย่งกันอยากแต่งกับเขา
แม้จะตาบอดแล้ว ก็ยังมีผู้หญิงมากมายเต็มใจเสนอตัวแต่งงานกับเขา!
ชาติตระกูลดี หน้าตาหล่อเหลา แถมยังเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตคนที่ได้รับคำชมเชยจากทั่วประเทศ!
ทำไมถึงไปถูกตาต้องใจสวี่ชิง ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นได้
จู่ ๆ สวี่หรูเยว่ก็ลุกขึ้น เดินวนไปมาในห้อง “ไม่ได้! สวี่ชิงแต่งกับพี่โจวไม่ได้! ฉันไม่อยากเป็นสะใภ้ร่วมบ้านกับเธอ! ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอมีหน้าอะไรไปแต่งเข้าตระกูลโจว แม่ ตอนนั้นน่าจะขายเธอไปบนเขา ให้แต่งกับคนแก่ที่ไม่มีเมียไปซะ!”
ประตูห้องรับแขกถูกเตะเปิดดังปัง
สวี่ชิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา พลางปิดประตูตามหลัง ก่อนตรงไปหาสวี่หรูเยว่
แม่ลูกทั้งสองยังไม่ทันได้ตั้งตัว สวี่ชิงก็คว้าผมสวี่หรูเยว่ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างแรง!
เธอไม่พูดสักคำ ลงมืออย่างโหดเหี้ยมทันที
สวี่หรูเยว่ถูกตบจนมึนงงไปพักใหญ่ ก่อนจะกรีดร้องลั่น “อ๊า! สวี่ชิง เธอกล้าตบฉันได้ยังไง!”
สิ้นเสียง สวี่ชิงก็ตบสวี่หรูเยว่ต่ออีกหลายฉาด
เธอเหวี่ยงแขนสุดแรง ใช้แรงทั้งหมดที่มี!
พอตบเสร็จ แขนข้างหนึ่งก็ชาไปหมด
ฟางหลานซินเองก็ตะลึง แถมสวี่ชิงยังลงมือเร็วมาก...
พอตั้งสติได้ เธอก็ร้องลั่นก่อนพุ่งเข้าไปคว้าแขนสวี่ชิงไว้ “สวี่ชิง เธอบ้าไปแล้วหรือไง! นั่นพี่สาวเธอนะ ทำไมถึงลงมือกับพี่ตัวเองได้!”
สวี่ชิงสะบัดมืออย่างแรงจนฟางหลานซินปล่อยมือ จากนั้นก็คว้าสวี่หรูเยว่มาทุบตีไม่ยั้ง
แผลที่ข้อมือปริออก เลือดซึมไหลลงมาตามแขน ดูน่าหวาดเสียว
แต่สวี่ชิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอยังลงมือกับฟางหลานซินไม่ได้
ถึงอย่างไรฟางหลานซินก็เป็นผู้อาวุโสกว่า แถมยังสร้างภาพแม่เลี้ยงแสนดีและใจกว้างต่อหน้าคนอื่นมาตลอด!
ถ้าเธอเป็นฝ่ายลงมือก่อน เธอก็จะกลายเป็นฝ่ายผิด!
แต่กับสวี่หรูเยว่ เธอไม่มีวันออมมือ!
จิตใจของสวี่หรูเยว่ชั่วร้ายได้ถึงขนาดนี้ ใช้วิธีต่ำช้าถึงเพียงนั้นทำลายชีวิตเธอ!
เมื่อเห็นผมลูกสาวถูกกระชากหลุดออกมาเป็นกระจุก ใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู ฟางหลานซินก็ไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป “สวี่ชิง นังตัวดี หยุดเดี๋ยวนี้นะ! กล้าดียังไงมาตบหรูเยว่ วันนี้ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง! นังผู้หญิงชั้นต่ำ สมควรแล้วที่โดนคนย่ำยี...”
พูดจบก็พุ่งเข้าไปหมายจะฉีกทึ้งสวี่ชิง
สวี่ชิงหันกลับไปผลักฟางหลานซินอย่างแรง
แรงผลักทำให้ฟางหลานซินเซถอยไปหลายก้าว
สวี่ชิงมองฟางหลานซินอย่างเย็นชา การลงมือใช้แรงไปไม่น้อย ลมหายใจของเธอจึงหอบถี่ “ทำไมล่ะ? ไม่เสแสร้งแล้วเหรอ? ไม่เป็นแม่เลี้ยงที่อดทน ใจกว้าง อ่อนโยนและมีคุณธรรมแล้วหรือไง?”
ฟางหลานซินเพิ่งได้สติ ในเมื่อสวี่ชิงฉีกหน้ากากของเธอออกแล้ว
เธอก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำอีก!
ฟางหลานซินจ้องสวี่ชิงด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม “ไม่คิดเลยว่าแกจะฉลาดขึ้นมาได้! ฉันนึกว่าแกจะเหมือนแม่แกเสียอีก นอกจากหน้าตายั่วยวนเหมือนจิ้งจอกแล้ว ในหัวคงมีแต่หญ้า”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงแม่ แววตาของสวี่ชิงก็เย็นเยียบลง เธอก้าวเข้าไปหาฟางหลานซินทีละก้าว...