มารดาของนาง ซูกุ้ยฮวา ถูกหญิงชราซูเก็บขึ้นมาจากแม่น้ำตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ศีรษะกระแทกจนสมองเสียหาย ครึ่งชีวิตจึงโง่งมไร้เดียงสา แม้มีโฉมงามแต่ชะตากลับอาภัพ ทั้งชีวิตถูกข่มเหงย่ำยี
วันนี้ซูเหวินปินต้องเข้าสอบ ทว่าครอบครัวกลับรวบรวมเงินได้ไม่พอ
ย่าผู้โหดเหี้ยมจึงใจดำถึงขีดสุด กล่าวปดกับคนภายนอกว่าจะยกเจ้าของร่างเดิมให้บุตรชายโง่เขลาของเศรษฐี ทว่าความจริงกลับรับเงินก้อนโตมา เตรียมใช้หลานสาวแท้ ๆ วัย 13 ปีที่ยังมีชีวิตอยู่แต่งงานกับคนตาย
เจ้าของร่างเดิมร้องไห้จนเสียงแหบ โขกศีรษะจนแตกเพื่ออ้อนวอนขอชีวิต ท้ายที่สุดก็ยังมีจุดจบอันน่าอนาถ
ลู่ชิงเหอซึมซับความทรงจำทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จิตสังหารพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
นางอดกลั้นความเจ็บแปลบตรงท้ายทอย กวาดสายตาผ่านฝูงชนอย่างไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น ก่อนจะจับจ้องหญิงชราหลิน ผู้มีอำนาจชี้ขาดมากที่สุดในที่นี้ได้อย่างแม่นยำ
จากนั้นนางก็ลอบหยิกต้นขาตนเองอย่างแรง ความเจ็บแหลมคมทำให้สติแจ่มชัดยิ่งขึ้น
สุดยอดไปเลย! เลือดเย็นชะมัด!
ลำเอียงรักชายชาติจนไร้มนุษยธรรม!
ในสายตาพวกเขา ชีวิตเด็กหญิงยังมีค่าน้อยกว่าเงินเพียงอีแปะเดียว
ขณะนั้นเอง บ่าวรับใช้ชายสองคนจากตระกูลหลี่ก้าวเข้ามา ยื่นมือหมายจะลากศพของนางขึ้นเกี้ยว
“ตายแล้วก็อย่าขวางทาง รีบยกออกไปเสีย”
วินาทีที่มือใหญ่กำลังจะแตะถูกตัวนาง เด็กสาวที่นอนนิ่งไม่ไหวติงมาตลอดพลันยันพื้นลุกขึ้น
ใบหน้าของนางซีดเผือด ร่างกายอ่อนแรง ทว่ากลับโซเซฝ่าฝูงชนออกไป พุ่งตัวเข้าหาหญิงชราหลินแล้วกอดขาอีกฝ่ายไว้แน่น เสียงร้องไห้พลันระเบิดออกมา ทั้งโศกเศร้าและคับแค้น
เสียงนั้นทำให้ผู้คนที่มุงดูรู้สึกปวดใจ
“ท่านย่าหลิน โปรดช่วยข้าด้วย!”
“ขอร้องท่านลุงท่านป้าทุกท่าน โปรดช่วยข้าด้วย!”
“ท่านย่าข้าหลอกลวง นางไม่ได้จะยกข้าให้คนโง่ แต่จะเอาข้าที่ยังมีชีวิตไปแต่งงานกับคนตาย…”
สิ้นเสียงนั้น ทั้งลานพลันเงียบสนิท เสียงถกเถียงและเสียงอื้ออึงทั้งหมดหยุดลงฉับพลัน
ลู่ชิงเหอร้องไห้จนตัวสั่น ทุกถ้อยคำราวกับหลั่งออกมาพร้อมโลหิต นางเปิดโปงโฉมหน้าอันโสมมที่สุดของตระกูลซูต่อหน้าผู้คน
“นางรับเงินสกปรกจากตระกูลหลี่เพื่อจัดพิธีแต่งงานกับคนตาย ก็เพื่อรวบรวมเงินให้ซูเหวินปิน อาสามของข้าใช้เข้าสอบรับราชการ”
“นางเอาชีวิตคนเป็นอย่างข้าไปแลกเงิน เพื่อส่งเขาเรียนหนังสือ ปล่อยให้ข้าต้องตายทั้งเป็นเพื่อไปฝังร่วมกับคนอื่น”
“พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน การแต่งงานกับคนตายเป็นเรื่องต้องห้าม การฝังคนเป็นร่วมกับคนตายจะนำพาเคราะห์ร้ายมหันต์ ทำให้ฮวงจุ้ยของทั้งหมู่บ้านมัวหมอง”
“หากอาสาสามสอบได้ตำแหน่งในวันหน้า กลายเป็นผู้สูงส่ง เส้นทางอนาคตของเขาก็แลกมาด้วยชีวิตอันอยุติธรรมของหลานสาวแท้ ๆ ต่อให้ไปอยู่ข้างนอก เขาก็ไม่มีวันเชิดหน้าชูตาได้”
“ชั่วชีวิตจะถูกผู้คนประณาม”
หญิงชราซูพลันลนลาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นางพุ่งเข้ามาหมายจะปิดปากลู่ชิงเหอ พลางด่าทอไม่ยั้งปาก
“นังเด็กสารเลว เจ้าพล่ามเหลวไหลอะไร!”
“ปากมีแต่คำโกหก… ข้าจะฉีกปากเหม็น ๆ ของเจ้าเสีย!”
“ดาวอัปมงคล ตายยังไม่ตายให้หมด ยังกล้าใส่ร้ายผู้อาวุโสอีก ดูสิว่าข้าจะไม่ตีเจ้าให้ตายหรือ…”
ลู่ชิงเหอกอดขาหญิงชราหลินไว้แน่น เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตา ทว่าสายตากลับเย็นชาและคมกริบ จ้องหญิงชราซูไม่วางตา
“ท่านย่า! ท่านกล้าสาบานหรือไม่?”
“ท่านกล้าสาบานต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน ต่อหน้าบรรพชนหรือไม่ว่าเงินที่รับไว้วันนี้ไม่ใช่เงินจัดพิธีแต่งงานกับคนตาย?”
“ท่านบอกว่าไม่เคยคิดจะฝังข้าทั้งเป็น เช่นนั้นกล้าสาบานหรือไม่ว่า หากคำพูดของท่านเป็นเท็จแม้เพียงครึ่งคำ ขอให้ฟ้าผ่าลงโทษ!”
หญิงชราซูถูกบีบให้จนตรอกต่อหน้าผู้คน เพื่อรักษาหน้าและรักษาชื่อเสียงของซูเหวินปิน นางจึงกัดฟันเดิมพัน เงยหน้าคำรามด้วยโทสะ
“มีอะไรที่ข้าไม่กล้า!”
“ข้าขอสาบาน! หากหญิงชราซูผู้นี้มีใจขายหลานสาวไปแต่งงานกับคนตายแม้เพียงน้อยนิด ขอให้ถูกฟ้าผ่าลงโทษในทันที!”
“ขอให้ตายอย่างอนาถ!”
ครืน——
สิ้นคำพูด ท้องฟ้าที่เดิมแจ่มใสพลันมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนเคลื่อนปกคลุมเหนือศีรษะ เสียงฟ้าร้องดังสนั่น
สายฟ้าสีขาวเส้นเล็กสว่างจ้าฟาดลงตรงหน้าประตูเรือนเล็กของตระกูลซูอย่างแม่นยำ
ลมกรรโชกแรงพัดฝุ่นฟุ้งกระจาย ชาวบ้านทั้งลานตกใจจนถอยกรูด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าลู่ชิงเหอผู้แสนอ่อนแอได้ฝืนใช้พลังพิเศษควบคุมสายฟ้าที่เพิ่งตื่นขึ้นมา
ฟ้าผ่าเป็นพยาน คำสาบานชั่วร้ายกลายเป็นจริง หญิงชราซูขาอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้นโคลนทันที ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ร่างกายสั่นเทิ้ม ไม่เหลือความโอหังแม้แต่น้อย
ชาวบ้านพลันฮือฮา เสียงด่าทอและตำหนิดังกระหึ่มไปทั่ว!
“เป็นพิธีแต่งงานกับคนตายจริง ๆ ด้วย สวรรค์ยังปรากฏอิทธิฤทธิ์!”
“ชั่วช้าเกินไปแล้ว หลานสาวแท้ ๆ ก็ยังลงมือได้!”
“เพื่อลูกชายคนเล็กได้เรียนหนังสือ ถึงกับบีบให้หลานสาวตายทั้งเป็น ช่างไร้คุณธรรมสิ้นดี!”
“รีบคืนเงินสกปรกนั่นมาเสีย มิฉะนั้นพวกเราจะไปหาประมุขตระกูลให้ตัดสิน แล้วขับนางออกจากหมู่บ้าน!”
ถูกผู้คนรุมประณามจนสิ้นศักดิ์ศรี หญิงชราซูถูกบีบจนไร้ทางถอย ทำได้เพียงฝืนใจคืนเงินแต่งงานกับคนตายที่เพิ่งรับมาให้หมดทุกอีแปะ
กลอุบายถูกเปิดโปงจนสิ้น วิกฤตพิธีแต่งงานกับคนตายคลี่คลายลง ทว่าการฝืนเรียกสายฟ้าได้สูบเรี่ยวแรงจากร่างกายที่อ่อนแอของลู่ชิงเหอไปจนหมด
นางรู้สึกราวกับศีรษะกำลังจะแตก เรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบหายไปจนสิ้น เบื้องหน้าหมุนคว้าง
ก่อนหมดสติ สายตาสุดท้ายของนางมองไปยังมารดาผู้โง่งมที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้น ร่างของนางพลันอ่อนยวบ เบื้องหน้ามืดสนิท ก่อนจะล้มหมดสติลงกับพื้น