ฮ่องเต้เฒ่าลูบคางตัวเอง อนารยชนเหนือบุกมา ถ้าอ๋องเจิ้นเป่ยต้านไม่อยู่ ก็เรียกตัวเขากลับมา แล้วส่งโอรสองค์ที่เจ็ดขึ้นไปแทนดีไหม?
หลายปีมานี้ อ๋องเจิ้นเป่ยมีทีท่าถือกำลังรั้งรอความสำคัญ ครองตำแหน่งแต่ไม่ทำประโยชน์ เลี้ยงโจรไว้ให้ตัวเองดูสำคัญ ไม่สั่งสอนเสียบ้างก็ไม่ดี
พอดีหลี่เฉิงเจ๋อตอนนี้ก่อเรื่องตลอด ทำเอาปวดหัวหนัก ส่งตัวไปชายแดนเลยดีกว่า ทั้งอุดปากตระกูลขุนนางเก่าแก่ ยังได้ไปสร้างผลงานที่ชายแดน
เรียกอ๋องเจิ้นเป่ยกลับมาคงไม่เหมาะ ต้องมีคนคอยดูโอรสตน กันไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่น
ถ้าหลี่เฉิงเจ๋อไปเป็นทหารก็ปลอดภัยแน่ อ๋องเจิ้นเป่ยไม่มีทางปล่อยให้เขาเป็นอะไร ไม่งั้นข้าไม่เอาเรื่องไม่เลิก เพราะงั้น ให้เฉิงเจ๋อเป็นรองแม่ทัพให้เขาก็แล้วกัน
ฮ่องเต้เฒ่ามองรายงานการศึก พยักหน้า
เรื่องนี้ควรรีบทำ รีบสั่งให้หลี่เฉิงเจ๋อคุมเสบียงและเงินเดือนทหารไปชายแดน ถือโอกาสไถ่โทษ
ฮ่องเต้เฒ่าพลันสลัดความกังวล ไม่ต้องกุมหน้าหรือหายใจลึกอีก ความหงุดหงิดหายวับเป็นปลิดทิ้ง "ไท่จื่อเล่า? เสบียงรวบรวมได้ครบหรือยัง?"
……
ณ ขณะนั้น ด่านหานกู่
"ฆ่ามัน!" กองทัพแคว้นฮั่น พันกว่านาย ปะทะกองทหารม้าอนารยชนเหนือ
รองแม่ทัพแคว้นฮั่นซึ่งคุมทัพ ควบม้าฉับไว ยกดาบตัดม้าพุ่งเข้าใส่
กองทหารม้าอนารยชนเหนือก็ส่งแม่ทัพคนหนึ่งออกมา ทั้งสองปะทะกันดาบกระทบกันไปมาหลายสิบกระบวนท่า พลันรองแม่ทัพแคว้นฮั่นสู้ไม่ได้ เกือบตกม้า รีบกำอาวุธให้แน่น แล้วควบม้าหนีเร็ว
แม่ทัพอณารยชนเหนือจึงตะโกนว่า "วันนี้ถือว่าแกโชคดี ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่งั้นต้องฟันแกตกม้าให้ได้"