พ่อบ้านจวนอัครมหาเสนาบดี: "ท่านขอรับ เราจะทำอย่างไรดี"
เรื่องยิ่งเร่งด่วน อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวายิ่งสงบนิ่ง เขาตั้งสติ: "ข้าเขียนจดหมายสักสองสามฉบับ เจ้าเอาไปส่ง"
"ขอรับท่าน"
อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาจะระดมคนทั้งราชสำนัก ล้อมสังหารหลี่เฉิงเจ๋อ
ฆ่าหลานชายเขา ตบหน้าเขา ก็อย่าคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อ
...
กรมองครักษ์วังหลวง
กัวสุน หัวหน้ากองกำลังอารักขา
"หลี่เฉิงเจ๋อ? ไอ้หลี่เฉิงเจ๋ออีกแล้วเรอะ!?"
เขาแทบผวาทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้ นี่เป็นครั้งที่สองในเดือนนี้แล้วที่ก่อเรื่องใหญ่
"มันทำอะไรอีกล่ะ"
"อ๋องจิ้งอันพาพวกทหารจวนกว่าร้อยนายจากจวนเจ้าเมืองเจียงหนิงไปที่หอฝาน จับตัวเซี่ยเฟิงที่พ้นผิดแล้วโยนกลับเข้ากระทรวงยุติธรรม ตอนนี้อยู่หน้าประตูกระทรวงยุติธรรมกำลังตัดสินความผิดเซี่ยเฟิง จะประหารกลางลานกลางดิน เป็นการสวรรค์ลงทัณฑ์แทน"
"มันยังชักดาบออกมาด้วย บอกว่าใครกล้าเข้าใกล้ ฆ่าไม่เว้น อ๋องจิ้งอันนี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ หัวหน้า บอกทีพวกเราทำไงดี"
"ทำไงดี ข้าจะไปรู้เรอะ" หัวหน้ากองกำลังอารักขากัวสุนปวดหัวจะแตก หลี่เฉิงเจ๋อเป็นถึงองค์ชาย ถ้าไม่มีคำสั่งของท่านจักรพรรดิแก่ ๆ นั่น เขาจะกล้าลงมือได้ยังไง
"กระทรวงยุติธรรมขอความช่วยเหลือ ให้พวกเราส่งกำลังไปปราบอ๋องจิ้งอัน"
"ปราบบ้านป่าเมืองเถื่อนสิ ใครไม่กลัวตายก็เข้าไปสิ ข้าไม่ขอหาเหาใส่หัวหรอก" หัวหน้ากองกำลังอารักขากัวสุนตะโกนลั่น "เจ้าพาคนไปคุมสถานการณ์ อย่าให้ชาวบ้านก่อจลาจลเด็ดขาด แต่ต้องไม่ทำร้ายอ๋องจิ้งอันเป็นอันขาด รอให้ข้าไปถึงก่อนค่อยว่ากัน ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลเดี๋ยวนี้"