หวังเฟิงเพียว: "พวกเจ้าคิดว่าข้าหวังเฟิงเพียวเป็นคนยังไง? ถึงข้าจะไม่เก่งกาจ แต่ข้าไม่ใช่พวกโลเลเหมือนหางวัวเด็ดขาด"
หวังเฟิงเพียวตะโกน
คนที่โลเล แม้จะได้ประโยชน์ชั่วคราว สุดท้ายก็จะถูกคนดูแคลน
มีแต่คนที่แน่วแน่เท่านั้น ที่จะมีคนกล้าใช้งาน
เมื่อเลือกข้างแล้ว ต่อให้หนทางนั้นจะผิด ก็ต้องกัดฟันกล้ำกลืน ไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ
หลี่เฉิงเจ๋อไม่ได้มองเขา แต่เชื่อว่า ฝ่าบาทต้องจดจำไว้ในใจแน่
ตอนนี้หลี่เฉิงเจ๋อกำลังชูมีดเพชฌฆาต
"คนมา ลากตัวเซี่ยเฟิงลงไปตัดหัวเดี๋ยวนี้"
หวังเฟิงเพียวตะโกนเรียกคนทันที ลากทหารประจำตระกูลขึ้นมาหลายนาย
หลี่เฉิงเจ๋อตะโกนบอกประชาชน: "ไอ้พวกแมลงดูดเลือดที่คอยกัดกินแผ่นดินแบบนี้ วันนี้ข้าขอถวายความยุติธรรมแทนสวรรค์ ตัดสินประหารสถานเดียว ลงมือได้"
"ดี!" ประชาชนปรบมือกันสนั่น
ทุกคนถอยออกมาเป็นลานกว้างกว่าสิบเมตร จากนั้นทหารประจำตระกูลก็ยกมีดขึ้นสูง
ผู้คนมากมาย ราชเลขาหลูถูกเบียดอยู่ขอบนอก: "ข้าคือรัฐมนตรีกระทรวงโยธาธิการ รีบหลีกทาง"
ข้างหลังเขา คือมารดาของเซี่ยเฟิง นางหลู และยายของเซี่ยเฟิง
คนรับใช้กลุ่มหนึ่งกำลังอารักขาพวกเขาทั้งสามให้แทรกเข้าไป แต่คนมากเหลือเกิน ดันเข้าไปไม่ได้เลย
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงประกาศตัดสินของหลี่เฉิงเจ๋อ
"หยุดนะ หยุด หยุดมีดไว้ก่อน หยุดมีดไว้ก่อน!" ราชเลขาหลูตะโกน แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในฝูงชน
มารดาของเซี่ยเฟิง นางหลู ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง อาละวาดอยู่ในฝูงชน "เจ้ากล้าฆ่าลูกข้า ข้าไม่จบกับเจ้าแน่!"