หลี่เฉิงเจ๋อตบไม้ตกใจดังฉาด: "ดีนัก อ๋องก็รอประโยคนี้จากเจ้าอยู่เหมือนกัน มาดูกันว่าใครชะตาแข็งกว่ากัน"
เซี่ยเฟิงเชิดคางใส่: "ได้ ลองดู?"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "ลองดู?"
ต่อจากนั้นก็เป็นการไต่สวนของหลี่เฉิงเจ๋อ เซี่ยเฟิงเหิมเกริมยิ่งนัก เล่ากระบวนการก่อเหตุฆ่าจี้จิ่นอย่างละเอียดจนหมดเปลือก เสมียนเอกเขียนพู่กันจนแทบติดไฟ จดบันทึกไว้หมดสิ้น
หลี่เฉิงเจ๋อ: "เป็นหนี้ต้องใช้คืน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต อ๋องอยู่ที่นี่ ขอตัดสินประหารเซี่ยเฟิง นำตัวกลับเมืองหลวงไปตัดหัว"
พู่กันของเสมียนเอกหยุดชะงัก มองไปที่หลี่เฉิงเจ๋อ
"นิ่งอยู่ทำไม เขียนสิ!" หลี่เฉิงเจ๋อตวาดดัง
ทุกคนอึ้งไปหมด
ประหารชีวิต?
หลี่เฉิงเจ๋อกล้าตัดสินจริงด้วย!
เซี่ยเฟิงใต้ถังยืนตัวตรงผึ่ง เขาก็ตกใจกับผลตัดสินนี้ไม่น้อย แต่ก็รีบบังคับให้ตัวเองสงบ: "หลี่เฉิงเจ๋อ ตัดสินประหารข้า? ลองดู?"
เพื่อนฝูงกลุ่มใหญ่ที่มากับเซี่ยเฟิงต่างตกใจกันถ้วนหน้า มีคนตะโกน "ใต้เท้า ขอทรงเรียกคืนคำสั่งด้วย"
"ใต้เท้า สถานะของเซี่ยเฟิงไม่ธรรมดา ขอใต้เท้าไตร่ตรองให้ดี"
"ใต้เท้า หากเป็นประหารชีวิต พระองค์จะผิดใจกับตระกูลเซี่ยถึงที่สุด"
"ใช่แล้วใต้เท้า ตระกูลเซี่ยมีอำนาจมากในราชสำนัก หากตัดสินเซี่ยเฟิง อนาคตของพระองค์จะก้าวเดินลำบากยิ่ง ต้องพลาดตำแหน่งรัชทายาทแน่นอน"
เพื่อนฝูงสภาพบัณฑิตกลุ่มหนึ่งพากันวิงวอนห้ามปราม
เซี่ยเฟิงเห็นทุกคนพูดแทนตน ก็ยิ่งได้ใจขึ้นอีกหลายส่วน
หวังเฟิงเพียวเองก็อดไม่ได้ กระซิบข้างหูหลี่เฉิงเจ๋อ: "ใต้เท้า คนนี้ลงโทษประหารไม่ได้จริง ๆ การล้างแค้นของตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นต้องน่ากลัวมากแน่ พระองค์ไม่มีรากฐานในราชสำนัก ยิ่งไม่ควรสร้างศัตรูใหญ่เช่นนี้ เวลานี้ควรดึงมาเป็นพวกแสดงไมตรี ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นก็จะติดหนี้บุญคุณพระองค์หนึ่งครั้ง"