เวลานี้ นายเวรคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา: "ท่านอ๋อง ท่านเซี่ยหลินเวยผู้นำตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นมาขอพบขอรับ"
แววตาอับจนของเซี่ยเฟิงพลันมีประกายแห่งความหวังลุกโชน: "ท่านพ่อฉันมาแล้ว ฮ่าๆๆ หลี่เฉิงเจ๋อ แกจบเห่แล้ว แกจบเห่แล้ว ท่านพ่อฉันต้องช่วยฉันออกไปได้แน่"
ทุกสายตาจับจ้องหลี่เฉิงเจ๋อที่ยืนอยู่
หลี่เฉิงเจ๋อโบกมือ ตะโกนก้อง หนักแน่นเด็ดเดี่ยว: "กันไว้ข้างนอก ลงโทษต่อไป!"
แก... ความหวังที่เพิ่งลุกโชนของเซี่ยเฟิงถูกดับวูบลงอีกครา
หลี่เฉิงเจ๋อทำสีหน้าเคร่งขรึม: "ผู้ใดบุกเข้ามา ถือเป็นกบฏ ประหารสถานเดียว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เรื่องเกิดข้ารับเอง"
หน้าประตูจวน มีการพิจารณาคดีอย่างเปิดเผย ราษฎรมุงดูแน่นขนัด ทันใดนั้นคนรับใช้กลุ่มใหญ่กรูกันมาไล่ราษฎรไป
พวกที่มาถึงก่อนคือคนรับใช้ตระกูลเซี่ย ตอนนี้เซี่ยหลินเวยยังมาไม่ถึง ห่างอีกราวร้อยเมตร
เซี่ยหลินเวยตะโกนลั่นในเกี้ยว: "เร็วเข้า!"
ขณะนั้น คนรับใช้ที่ไปดูหนทางกลับมาแล้ว ยืนตะโกนอยู่ข้างเกี้ยว: "แย่แล้วขอรับท่าน ถังอ๋องจะให้ถอดกางเกงเฆี่ยนก้นคุณชาย!"
พวกผู้หญิงตระกูลเซี่ยในรถม้าถึงกับอึ้ง "นี่...นี่...นี่..."
"ท่านแม่ เป็นอะไรไปขอรับ!"
มารดาเซี่ยเฟิงยกมือกุมขมับ เลือดขึ้นหน้าชั่วขณะ แทบจะเป็นลมล้มพับ
ลูกชายสุดที่รักของนาง ปกติด่าว่ากล่าวยังไม่กล้า บัดนี้กลับจะถูกเฆี่ยนก้นกลางตลาด
นั่นมันตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นผู้สูงศักดิ์เชียวนะ
เซี่ยหลินเวยในเกี้ยวหน้าดำคร่ำเครียด หลี่เฉิงเจ๋อมันบังอาจนัก! "หยุดเกี้ยว ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ให้คนไปขัดขวางไว้เด็ดขาด ห้ามให้คุณชายถูกลงโทษ"
"ขอรับ!" เหล่าคนรับใช้ตะโกนรับ รีบวิ่งกลับไป
คนรับใช้ชุดหนึ่งเพิ่งไป อีกชุดก็กลับมา: "แย่แล้วขอรับท่าน อ๋องจิ้งอันตัดสินประหารคุณชายแล้ว! จะคุมตัวกลับเมืองหลวงไปลงโทษ"