"หลี่เฉิงเจ๋อ แกกล้าดูถูกข้า แกมีดีก็มาตัวต่อตัว ข้าจะฆ่าแกให้ตาย!!!" เซี่ยเฟิงแทบคลั่ง หน้าตาของเขาถูกเหยียบย่ำลงกับพื้น
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยถูกข่มขี่แม้แต่น้อย ครั้งสุดท้ายที่ถูกข่มขี่คือครึ่งเดือนก่อน เขาก็ลงมือฆ่าคนคนนั้นตายไปแล้ว
ผ่านไปครึ่งเดือน ยังมีคนกล้ามาเหยียบหน้าของเขาอีก
แถมยังเยาะเย้ยต่อหน้าต่อตา วันนี้เขาถ้าเอาหน้ากลับคืนมาไม่ได้ จะไปคุยโวในเจียงหนานได้ยังไง
เพื่อนที่กินข้าวกับเซี่ยเฟิงมีอยู่ยี่สิบกว่าคน ทุกคนพากันห้ามเซี่ยเฟิงอย่างบ้าคลั่ง: "คุณชายเซี่ย ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ นั่นมันอ๋องจิ้งอันนะ"
เซี่ยเฟิง: "อ๋องจิ้งอันแล้วไง หลีกไป!"
"คุณชายเซี่ย หยุดก่อนเถอะ! คนคนนี้แตะต้องไม่ได้จริง ๆ"
กลุ่มคนห้ามเขาอย่างสุดชีวิต
หลี่เฉิงเจ๋อก็ไม่ยอมอยู่เฉย: "ปล่อยเขามา ไอ้ขยะนั่น เก่งจริงก็มาเซ็นสัญญาตาย ดูซิว่าแกจะฆ่าข้าได้รึเปล่า มานี่ มานี่!"
ลูกค้าบางคนรีบเข้ามา รั้งหลี่เฉิงเจ๋อ: "ท่านอ๋องโปรดระงับพระพิโรธ ท่านอ๋องโปรดระงับพระพิโรธ"
"คุณชายเซี่ยยังเด็กไม่รู้จักโต ขอท่านอ๋องโปรดอภัยด้วย ท่านอ๋องจะพาเขาไปที่ไหน พวกเราจะไปเป็นเพื่อนเขา ขอท่านอ๋องโปรดให้อภัยด้วย"
ลูกค้าหลายคนรีบเข้ามาโค้งคำนับ สุภาพเรียบร้อยมาก
ถ้าเซี่ยเฟิงกับหลี่เฉิงเจ๋อมาตีกันที่นี่ พวกเขาที่เป็นลูกค้าก็จะพัวพันไปด้วย จะนำภัยใหญ่มาสู่ตระกูลแน่นอน
พวกเขาไม่ใช่ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้น และก็ไม่ใช่ราชวงศ์ เทวดาสู้กัน แค่คลื่นเล็ก ๆ ก็อาจทำให้ทั้งตระกูลถึงคราวล่มจม จึงต้องห้ามปรามอย่างสุดความสามารถ