จากนั้น ทัวป๋าอวี๋ก็เห็นหลี่เฉิงเจ๋อก้มตัวลง แล้วหยิบดาบตัดม้าที่อยู่ข้างศพเย่ซู่ไกขึ้นมา
ดาบตัดม้าใบมีดยาวสี่ฉื่อ ถูกเขาชั่งน้ำหนักในมือ
แล้วแขนของหลี่เฉิงเจ๋อก็เหวี่ยงไปด้านหลัง เอวบิดตัว ร่างกายโก่งเหมือนคันธนูที่ถูกดึงจนตึง
แล้วพลันสะบัดออกไป
ดาบตัดม้าหลุดจากมือลอยละลิ่ว
หลายร้อยก้าว
ดาบเล่มหนึ่ง พุ่งเป็นเส้นโค้งในอากาศ พร้อมเสียงหวีดหวิวตัดอากาศ มุ่งหน้ามาทางทัวป๋าอวี๋
หนังหัวของทัวป๋าอวี๋แทบระเบิด
"ป้อง!"
องครักษ์รอบตัวเขาตอบสนองเร็วที่สุด สองคนยกโล่เหล็กขึ้นพร้อมกัน บังอยู่ตรงหน้าทัวป๋าอวี๋
ดาบตัดม้าพุ่งมาด้วยระยะหลายร้อยก้าว ความเร็วไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
"ปั๊ง!!"
โล่เหล็กถูกปะทะในชั่วพริบตา พื้นผิวของโล่ยุบเข้าไปทั้งแผ่น
แล้วโล่ก็แตก
คมดาบตัดม้าทะลุโล่เหล็กเข้าไป เสียบเข้าอกพลทหารถือโล่นั้นโดยตรง
พลทหารทั้งร่างถูกแรงมหาศาลผลักกระเด็นลอยไปทางด้านหลัง เท้าลอยจากพื้น แผ่นหลังกระแทกใส่ทัวป๋าอวี๋
ทัวป๋าอวี๋หลบไม่ทัน
ร่างพลทหารพร้อมกับดาบตัดม้าที่เสียบผ่านร่างของเขา พังครืนใส่ร่างทัวป๋าอวี๋
ท้ายทอยของทัวป๋าอวี๋กระแทกพื้น ตาลายพร่าเลือนไปด้วยแสงระยิบระยับ หน้าอกถูกทับด้วยร่างคนคนหนึ่ง
เขาถีบพลทหารคนนั้นออกไป แล้วลุกขึ้นมานั่ง
พลทหารยังคงเบิกตาโพลง หน้าอกมีดาบตัดม้าเล่มนั้นเสียบอยู่ คมดาบทะลุออกมาทางแผ่นหลัง เลือดไหลนองเต็มพื้น
ตายแล้ว?
ทัวป๋าอวี๋ทรุดก้นนั่งกับพื้น ก้มมองพลทหารในอ้อมแขนที่ถูกดาบเสียบผ่านร่าง ในมือล้วนเป็นเลือดอุ่นๆ
หลายร้อยก้าว
ดาบเล่มเดียว ขว้างมา เจาะทะลุโล่เหล็ก เจาะทะลุคน
ทัวป๋าอวี๋นั่งนิ่งอยู่กับพื้น อ้าปากค้าง ปิดไม่ลงอยู่พักใหญ่
องครักษ์คนสนิทรอบข้างกรูกันเข้ามา มีคนดึงแขนเขาพยุงให้ลุกขึ้น มีคนยกโล่ขึ้นตั้งบังตรงหน้า
ทัวป๋าอวี๋ไม่ขยับ เขานั่งเฉยอยู่อย่างนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด หัวสมองอื้ออึง