ทัวป๋าอวี๋ถูกทหารองครักษ์ประคองขึ้นม้า
ในที่สุดเขาก็ทรงตัวได้ นั่งบนหลังม้ามองไปข้างหน้า
แล้วร่างทั้งร่างก็แข็งทื่ออีกครั้ง
กลางสมรภูมิ หลี่เฉิงเจ๋อพลิกตัวขึ้นม้าเหยียบหิมะ คว้าง้าวฟางเทียนขึ้นถือ กระตุ้นม้าให้พุ่งเข้าใส่ทิศทางของเขา
ระยะห่างหลายร้อยก้าว กลางทางมีทหารม้าอนารยชนเหนือขวางอยู่ไม่น้อย แต่ทหารม้าพวกนั้นหยุดเขาไม่ได้เลย
ม้าเหยียบหิมะพุ่งเข้าใส่เต็มกำลัง ม้าศึกหุ้มเกราะเหล็กชนเข้ากับทหารม้าอนารยชนเหนือที่ขวางทาง น้ำหนักตัวม้าสองตัวต่างกันชัดเจน ม้าศึกอนารยชนเหนือทั้งคนทั้งม้าถูกชนกระเด็นลอยออกไปด้านข้าง
ง้าวฟางเทียนฟาดซ้ายปัดขวา ทหารม้าอนารยชนเหนือที่ขวางอยู่ข้างหน้าล้มระเนระนาดเหมือนต้นข้าวที่ถูกเกี่ยว
ลูกกระเดือกของทัวป๋าอวี๋ขยับขึ้นลง
บุกเข้าท่ามกลางทัพนับหมื่นเพื่อชิงศีรษะแม่ทัพ คนคนนี้ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!
“หยุดมัน!” ทัวป๋าอวี๋ตะโกนจนเสียงแหบ “หยุดมันให้ข้า!”
ในกองทหารรักษาการณ์กลางทัพ ทหารม้าชั้นยอดอนารยชนเหนือที่ถือโล่สามสิบกว่าคนพุ่งเข้าใส่
คนเหล่านี้เป็นทหารคนสนิทของทัวป๋าอวี๋ กลุ่มที่มีอาวุธดีที่สุด โล่เหล็กในมือหนาเป็นสองเท่าของโล่ธรรมดา ใช้สำหรับอารักขาผู้บัญชาการทัพโดยเฉพาะ
โล่เหล็กสามสิบกว่าอันตั้งเรียงอยู่ข้างหน้า ปิดเส้นทางของหลี่เฉิงเจ๋อ
ม้าเหยียบหิมะพุ่งชนเข้าใส่เต็มแรง
“ตูม——”
ทหารอนารยชนเหนือห้าคนที่ยกโล่อยู่หน้าสุด ทั้งคนทั้งโล่กระเด็นออกไปไกลสามสี่เมตร โล่เหล็กหลุดจากมือ กลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ