พ่อบ้านทำหน้าเก้อเขินเอ่ยขึ้นว่า "กระหม่อม... กระหม่อม ในจวนไม่มีฟืนเลยพ่ะย่ะค่ะ รอสักครู่ก่อน กระหม่อมจะออกไปเก็บนอกเมือง คืนนี้รับรองต้องได้อาบน้ำร้อนสักถังแน่"
หลี่เฉิงเจ๋อมองพ่อบ้านที่เนื้อตัวมอมแมม ซอมซ่อ
แต่งตัวแบบนี้ ไม่รู้ก็ว่านึกว่าเป็นชาวนาแก่ที่ไหนเสียอีก จะมีเค้าพ่อบ้านจวนอ๋องที่ไหนกัน?
ในละคร พ่อบ้านจวนอ๋องไม่ใช่เท่จะตายหรอกเหรอ?
หลี่เฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว "จวนอ๋องจิ้งอันของข้ายิ่งใหญ่ซะเปล่า ในบ้านไม่มีแม้แต่ฟืนไปต้มน้ำเนี่ยนะ?"
พ่อบ้านได้แต่ยิ้มแหย ๆ "เดี๋ยวก็มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะออกไปหาฟืนนอกเมืองเดี๋ยวนี้แหละ แค่ต้องขอให้อ๋องรออีกสักสองสามชั่วยาม เราต้องเอาฟืนกลับมาให้ได้แน่"
หลี่เฉิงเจ๋อ: ...
อึ้งไปนิด นี่เหรอสภาพของอ๋องจิ้งอัน? ไหนว่าชีวิตสุขสบายเล่า?
วิชาค้นความจำขั้นเซียน แค่แว้บเดียวก็เจอ
ไอ้หยา จวนอ๋องจิ้งอัน แต่ละปีเบิกเงินจากกรมมหาดเล็กได้แค่ 200 ตำลึง
ปกติต้องได้หมื่นตำลึง สุดท้ายถึงมือแค่ 200 ตำลึง
เงิน 200 ตำลึงนี่ แค่ใช้จ่ายงานสังสรรค์ที่จำเป็นขององค์ชายก็ร่อยหรอเต็มทีแล้ว ยังต้องเลี้ยงดูการใช้จ่ายประจำวันทั้งจวนอีก
เสื้อผ้าเขาก็ปะชุนจนแทบจะนับรอยปะไม่หวาดไม่ไหว
200 ตำลึงสำหรับชาวบ้านธรรมดาถือว่ารวยมาก แต่สำหรับอ๋องอย่างเขา ก็แค่เอาเงินไปราดน้ำดับไฟเท่านั้น
โดยเฉพาะของขวัญวันเกิดที่ต้องให้ฮ่องเต้ มเหสี และไทเฮาทุกปี เงิน 200 ตำลึงนี่ซื้ออะไรไม่เคยพอเลย