เซี่ยหลินเวยแห่งตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นถอนหายใจยาว ทำอะไรกับภรรยาจอมเอาแต่ใจคนนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ
นางอารมณ์ขึ้นง่ายเกินไป ทำอะไรไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมาเลย โชคดีที่เขาเตรียมแผนสำรองไว้ ถ้าหลี่เฉิงเจ๋อตายจริง พวกเขาคงต้องเผชิญพระพิโรธของฮ่องเต้ชราเต็ม ๆ ตอนนั้นแหละถึงจะแก้ไขอะไรไม่ได้จริง ๆ
เสือสองตัวสู้กัน ย่อมต้องมีบาดเจ็บสักตัว ตระกูลใหญ่ของพวกเราถึงจะแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายก็สู้ราชวงศ์ไม่ได้หรอก
“เตรียมม้าให้ข้าหน่อย ข้าจะเข้าเมืองหลวงด้วย จะปล่อยให้นังเสือสาวคนนั้นก่อเรื่องใหญ่ไม่ได้”
……
ยามวิกาลในวังหลวง เสนาบดีฝ่ายขวาเซี่ยจือหย่วนยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ สวมเสื้อคลุมขนสัตว์หนา หิมะตกสะสมบนบ่าเป็นชั้นหนาเตอะ
“ท่านเสนาบดี เชิญกลับเถิด ฝ่าบาทจะทรงพักผ่อนแล้ว” ขันทีเฒ่าถือโคมไฟออกมาพูด
เสนาบดีฝ่ายขวาเซี่ยจือหย่วนพูดว่า “ข้ามีเรื่องด่วน ขอทรงกราบทูลฝ่าบาทด้วย เรื่องนี้เกี่ยวกับผู้ประสบภัย รอช้าไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว”
ขันทีเฒ่าไม่ได้เข้าไปกราบทูลแม้แต่น้อย ปฏิเสธโดยตรงว่า “เรื่องใหญ่แค่ไหนก็เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน พระวรกายของฝ่าบาทสำคัญกว่า ตอนนี้ก็เป็นเวลายามไห่แล้ว เชิญท่านเสนาบดีกลับเถิด ข้างนอกหิมะตกหนัก ระวังรักษาสุขภาพด้วย”
เสนาบดีฝ่ายขวาเซี่ยจือหย่วน “……”
“ท่านขันทีเฉา พอจะบอกข้าได้ไหมว่าฝ่าบาททรงมีท่าทีอย่างไร” เสนาบดีฝ่ายขวาเซี่ยจือหย่วนยื่นมือไปจับมือขันทีเฒ่า สอดแบงก์หนาเตอะหนึ่งปึกเข้าไปในแขนเสื้อให้
ขันทีเฒ่าทำท่าดันกลับ แต่เซี่ยจือหย่วนดึงดันมาก ขันทีเฒ่าจึงจำใจรับไว้