นางหลูพลันมีสีหน้าภาคภูมิใจขึ้นมา “ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ หลานตาสุดที่รักของท่านโดนรังแก ท่านจะไม่แสดงท่าทีอะไรเลยได้ยังไง”
นางหลูเดินฉับ ๆ อย่างภาคภูมิใจมุ่งหน้าไปห้องหนังสือ
ท่านแม่นางหลูสีหน้าไม่ค่อยดีนักในทันที “เจ้าอย่าไปหาท่านพ่อของเจ้าเลยดีกว่า ช่วงนี้ท่านพ่ออารมณ์ไม่ค่อยดี”
นางหลูพูดขึ้นว่า “เป็นเพราะเฟิงเอ๋อร์หรือเจ้าคะ ข้ารู้อยู่ว่าท่านพ่อเอ็นดูเฟิงเอ๋อร์ที่สุด”
นางผลักประตูห้องออกไปอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ
จากนั้นนางก็เห็นดวงตาฟกช้ำดำเขียวของท่านพ่อ
นางหลูขมวดคิ้ว “??? ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป”
ท่านแม่นางหลูอยู่ข้างหลังอธิบายว่า “เป็นเพราะท่านพ่อของเจ้าลอบสังหารหลี่เฉิงเจ๋อ…”
ยังอธิบายไม่ทันจบ นางหลูก็ระเบิดอารมณ์ “หลี่เฉิงเจ๋อ? หลี่เฉิงเจ๋ออีกแล้ว? มันกล้าดียังไงมาทำร้ายท่านพ่อ ข้าจะฆ่ามัน!!!”
นางหลูคำราม สีหน้าตื่นตระหนก นางมีนิสัยรักและปกป้องคนของตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว “ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่!”
“เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ท่านพ่อของเจ้าไม่เป็นไร”
นางหลูไม่ฟัง ทำท่าเดือดดาลจะออกไปข้างนอก
“เพี้ยะ!” ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้านางอย่างแรง ราชเลขาหลูตวาดขึ้น “เจ้าจะวุ่นวายไปถึงไหน?”
“ยัง!” นางหลูไม่ยอมลงให้อย่างยิ่ง
“เจ้าคิดว่าหลี่เฉิงเจ๋อเป็นใคร เป็นหมาข้างถนนหรือยังไง เจ้าอยากฆ่าก็ฆ่าได้ตามใจ?” ราชเลขาหลูเอ็ดขึ้น
นางหลูเชิดหน้าขึ้นอย่างจองหอง ไม่กลัวฝ่ามือของท่านพ่อ “ทำไมจะฆ่าไม่ได้”
“ก็เพราะพ่อของมันคือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าในครั้งนี้ ทำให้ขุนนางฝั่งสกุลเซี่ยหลุดจากตำแหน่งไปยี่สิบกว่าคน? เจ็ดคนในจำนวนนั้นเป็นขุนนางขั้นห้าหรือสูงกว่า ถูกเนรเทศทั้งครอบครัว อีกสิบกว่าคนถูกลดตำแหน่ง กระทั่งเซี่ยจือหย่วน ก็ถูกฝ่าบาทสั่งห้ามออกจากจวน ตัวเจ้ายังจะมาบอกจะฆ่าหลี่เฉิงเจ๋อที่นี่อีกหรือ เจ้ากลัวว่าบ้านเราจะตายช้าไปหรืออย่างไร?”