เป็นฤดูใบไม้ร่วงที่สวยงามของเจียงหนานอีกครา ถึงช่วงดอกไม้ร่วงก็ได้พบสหายอีกหน
หอสุ่ยเซียนแห่งเจียงหนาน
เซี่ยเฟิง ฆาตกรผู้สังหารคนตาย นอกจากจะไม่ถูกขังคุกหรือกักบริเวณแล้ว ยังกลับมาพบปะเพื่อนเก่าโดยบังเอิญ และมาร่วมดื่มสุราที่หอสุ่ยเซียน ชมวิวทิวทัศน์ที่ดีที่สุดของเจียงหนาน
เขาเป็นใคร? เขาคือเซี่ยเฟิง ทายาทสายตรงของตระกูลเซี่ย
ตระกูลใหญ่พื้นเมืองแห่งเจียงหนาน ต่างจากตระกูลหวังแห่งหลังหยาที่อพยพมาจากต่างถิ่น
พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน มีอำนาจและอิทธิพลมหาศาล
บัดนี้ เซี่ยเฟิงกำลังเป่าปากคุยโว
“พวกอัศวินศักดินาน่ะ เหรอ เทียบกับตระกูลข้าแล้วก็แค่ตดผายลม” เซี่ยเฟิงยืนบนเก้าอี้แล้วตะโกน
“อย่าว่าแต่เขาเป็นแค่ท่านปั๋วตัวเล็ก ๆ เลย ต่อให้เป็นโหวนับก็ดี หรือเป็นกั๋วกงก็ตาม แล้วจะทำอะไรข้าได้? มันไม่รู้หรือไงว่าตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นของข้ามีอำนาจแค่ไหน?”
เพื่อนฝูงทั้งหมดพากันปรบมือ
“ดี สมเป็นคุณชายเซี่ย”
“คุณชายเซี่ยแห่งเจียงหนานนั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง แม้แต่คุณชายหวังแห่งหลังหยาผู้นั้นก็ยากจะมีความสง่างามเช่นคุณชายเซี่ย”
คำชมเพียงสองประโยค ทำให้เซี่ยเฟิงลอยละล่องไปในอากาศ สบายใจสุด ๆ
ตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นของพวกเขา มักจะคอยเปรียบเทียบตัวเองกับตระกูลหวังแห่งหลังหยาแบบลับ ๆ มาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อถูกชมว่าเก่งกว่าคุณชายหวังแห่งหลังหยา เขาก็เลยดีใจเป็นพิเศษ
ฉับพลัน เซี่ยเฟิงก็ลอยตัวอีกครั้ง ยืนบนเก้าอี้แล้วตะโกนว่า “พวกอัศวินศักดินาในสายตาข้า ก็แค่หมาเท่านั้น อย่าว่าแต่พวกอัศวินศักดินาเลย องค์ชายจะนับประสาอะไร? ทุกคนคงเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ราชวงศ์โดนตีเป็นเหล็ก ตระกูลเก่าแก่โดนชะเป็นน้ำ”