"ใช่เลย เขากล้าใส่ฉลองพระองค์ของไท่จื่อ ถ้าฝ่าบาททรงรู้เข้า มีหวังตายอย่างไม่รู้ตัวแน่"
"ถูกต้อง ถึงฝ่าบาทจะทรงให้อภัย แต่นางข้าราชสำนักจะปล่อยเขาไปรึ? ต่อให้แค่ถ่มน้ำลายใส่คนละทีก็ยังท่วมเขาตายได้"
"เขาไม่เพียงตบพระสนมจิ่นพี่สาวเรา แต่ยังกล้าตบองค์ชายสี่อีก กุ้ยเฟยรู้เรื่องนี้เข้า จะยอมง่าย ๆ รึ?"
"ไอ้เด็กนั่นกล้าโอหังถึงเพียงนี้ พวกเราไปแจ้งกุ้ยเฟยพระชายา แล้วติดต่อคนนอกสำนักด้วยกันรุมซ้ำเติมเขา ต้องกำจัดเขาให้ตายเท่านั้น" พระสนมจิ้งพูดพลางกัดฟันกรอด
"ใช่แล้ว พวกเราติดต่อตระกูลเราเองไปด้วย ข้าคงไม่เชื่อ ว่าจะกำจัดไอ้หลี่เฉิงเจ๋อนี่ไม่ได้" พระสนมคนอื่นก็เคียดแค้นไม่แพ้กัน
ทันใดนั้น มีคนรีบปิดปากเงียบ
"รอให้เขาตายแล้ว พระสนมโหรวพวกเราอยากเล่นสนุกยังไงก็ได้" พระสนมหัวพูดอย่างดุร้าย
"หยุดพูดเดี๋ยวนี้!" มีคนกระซิบเตือน
ตุ้บ มีคนคุกเข่าลงทันที แล้วตะโกนเสียงดัง: "หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ฝ่าบาทจงเจริญหมื่นปี ๆ"
ฮ่องเต้ชราไม่รู้มายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร ไร้สีพระพักตร์ จ้องบรรดาพระสนมเงียบ ๆ
พวกพระสนมแตกตื่นอลหม่านทันที
คนที่ฉลาดล้วนคุกเข่าลงหมด: "หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ฝ่าบาทจงเจริญหมื่นปี ๆ"
เหลือเพียงพระสนมหัวยืนอยู่คนเดียว งงงวยสุดขีด ซวยแล้ว เมื่อกี้ฝ่าบาทไม่ได้ยินอะไรไปบ้างใช่ไหม?
นางรีบตั้งสติ แล้วคุกเข่าลงตาม: "หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ฝ่าบาทจงเจริญหมื่นปี ๆ"
ฮ่องเต้ชราทอดพระเนตรพระสนมที่คุกเข่าอยู่กลุ่มหนึ่งด้วยพระพักตร์ไร้อารมณ์ พวกนางก้มหน้าจนไม่กล้าเงย