พระสนมโหรวตกใจจนหน้าซีด: "เจ๋อเอ๋อร์ เจ้ารีบหยุดพูดเถิด หากคำพูดเหล่านี้หลุดออกไป เสด็จพ่อต้องลงโทษเจ้าแน่"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "ข้าจะกลัวอะไร?"
"ช่วงนี้เจ้าช่างกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ" ทันใดนั้นก็มีเสียงชายทุ้มดังขึ้น
พระสนมโหรวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เหตุใดจึงไม่มีแม้แต่เสียงรายงาน
ชั่วพริบตา ฮ่องเต้เฒ่าก็ก้าวเข้ามา
เขาสวมฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองนวล ปักรูปมังกรห้าเล็บสีทองที่อก ใบหน้าเหลี่ยม อายุใกล้ 50 ไรผมเริ่มขาวโพลน
ตำแหน่งฮ่องเต้ อายุเท่านี้มีไม่มากนัก อายุเฉลี่ยของจักรพรรดิก็แค่สามสิบกว่าปีเท่านั้น
พระสนมโหรวตกใจจนตัวสั่น รีบคุกเข่า: "หม่อมฉันเข้าเฝ้าฝ่าบาท"
นางกำนัลคนสนิทของพระสนมโหรวก็คุกเข่าลงพรึบ โขกศีรษะกับพื้น
หลี่เฉิงเจ๋อยืดอกตั้งตรง สบตากับชายแก่ตรงหน้า
ทั้งสองจ้องตากันราวสิบกว่าวินาที ฮ่องเต้เฒ่าจ้องตาเขาอย่างแน่วแน่ ราวกับอยากมองให้ทะลุ
แรงกดดันจากผู้เหนือกว่านั้นรุนแรงยิ่งนัก
หลี่เฉิงเจ๋อฝืนทนไว้ อยากให้เขาคุกเข่าทำความเคารพ ฝันไปเถอะ
"ตอนนี้ถึงกับไม่ยอมเรียกข้าว่าเสด็จพ่อสักคำเลยหรือ?" ฮ่องเต้เฒ่าหาที่นั่งลงอย่างไม่ใส่ใจ "ข้าได้ยินสหายเฉาบอกว่า เจ้าไม่อยากรอข้า? ข้าอยากพบเจ้าเมื่อไร ก็จะมาหาเจ้าด้วยตัวเอง?"
"อืม!" หลี่เฉิงเจ๋อมองตาฮ่องเต้เฒ่า พยักหน้าอย่างจริงจัง
เสียงอืมนี่ ทำเอาฮ่องเต้เฒ่าไปไม่เป็น ซื่อตรงขนาดนี้เลย? เขากลับหัวเราะ: "แล้วเจ้าเรียกข้าว่าอะไรอีกนะ... ข้านึกไม่ออกชั่วครู่"