พระสนมจิ่น: "???"
พระสนมหัว: "???"
พระสนมตวน: "???"
เหล่าพระสนม: "???"
พวกนางเป็นของไร้ยางอาย? หลี่เฉิงเจ๋อนี่มันรังแตนเต็มที่แล้ว
"หลี่เฉิงเจ๋อ เจ้าพูดให้ชัดๆ เลยนะ ว่าไอ้ของไร้ยางอายนี่มันหมายความว่ายังไง?" พระสนมจิ่นหน้าเครียดขึ้นทันที
หลี่เฉิงเจ๋อ: "พูดถึงเจ้าอยู่เนี่ย ของไร้ยางอาย มาที่นี่ของเสด็จแม่ข้าแล้วยังจะมาแย่งของ ไม่ใช่ของต่ำๆ แล้วจะเป็นอะไร"
พระสนมจิ่น: "???"
"เจ้าบังอาจ!" พระสนมจิ่นก้าวเข้ามาสองก้าว จะตบหลี่เฉิงเจ๋อ
หลี่เฉิงเจ๋อไม่ตามใจพวกนี้ เขาเร็วกว่า แรงกว่า ตบออกไปหนึ่งฉาด หมุนพระสนมจิ่นเป็นลูกข่างเลยทีเดียว ล้มลงกับพื้น
หลี่เฉิงเจ๋อยังไม่หายแค้น พอพระสนมจิ่นล้ม ก็ซ้ำด้วยเท้าอีกที พระสนมโหรวรีบพุ่งออกมาห้าม "เจ๋อเอ๋อร์ หยุดนะ รีบหยุด"
พระสนมคนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้าง
พระสนมจิ่นนั่งอยู่บนพื้น มึนงงไปเลย
พระสนมหัวเอามือปิดปาก
พระสนมตวน: "อ๋องจิ้งอัน ข้าวของเป็นของที่เสด็จแม่ของเจ้าสัญญาจะให้พวกเราเอง เจ้าจะทำแบบนี้ได้ยังไง?"
หลี่เฉิงเจ๋อเงยหน้าขึ้น สบตากับพระสนมตวน: "เต็มใจงั้นรึ?"
พระสนมตวนแบกความกดดันมหาศาล พยักหน้า
หลี่เฉิงเจ๋อยิ้มออกมาทันที มองพระสนมตวน: "ดีมาก ลูกชายเจ้าแก่ห้าใช่ไหม? อีกเดี๋ยวข้าจะไปที่จวนของเขา ให้เขาเต็มใจให้ทองข้าหมื่นตำลึงต่อปี ไม่งั้นข้าเจอเขาทีตบที"
พระสนมตวนตกใจทันที: "เจ้ากล้า!"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "เจ้าลองดูก็ได้ว่าข้ากล้าไหม!"