ทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองเจียงหนิง ทุกคนกำลังเก็บข้าวของ หอบครอบครัว มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
ไปมีเรื่องกับตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นถึงที่ แม้จะมีหลี่เฉิงเจ๋อค้ำประกัน พวกเขาก็ยังกลัว ถ้าพาไปด้วยกันได้ก็ดีที่สุด
ในตอนนั้น หวังเฟิงเพียวถูกเรียกไปที่ประตูหลัง
"พวก…พวกเจ้านี่แกล้งข้าไม่ใช่รึ?"
พ่อบ้านตระกูลเซี่ยกล่าวว่า "คุณชายข้าบอกแล้ว เรื่องนี้ถ้าทำสำเร็จ ท่านจะไม่เอาเรื่องที่เจ้าเคยทำไว้ แต่ถ้าไม่สำเร็จ เจ้าก็รู้ผลที่จะตามมา ต่อไปในราชสำนัก เจ้าจะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งจริง ๆ"
หวังเฟิงเพียวมีสีหน้าลำบากใจ "ข้า ข้า ข้า…"
พ่อบ้านตระกูลเซี่ยมองเขาอย่างเยือกเย็น
หวังเฟิงเพียวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ข้าจะลองไปดู"
เขาหันกลับเข้าไปทางประตูหลัง แล้วรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่เฉิงเจ๋อฟังตามตรง
หลี่เฉิงเจ๋อนอนเอกเขนกอย่างขี้เกียจบนเก้าอี้ "ชวนข้ากินข้าว? จะทำไม คิดลอบสังหารข้ารึ?"
หลี่เฉิงเจ๋อคิดดู ก็มีความเป็นไปได้นะ แบบนั้นก็น่าสนใจ
หวังเฟิงเพียวยิ้มแหย ๆ "ฝ่าบาท พวกนั้นไม่กล้าหรอก…"
หลี่เฉิงเจ๋อลุกขึ้น "ข้าจะให้โอกาสพวกนั้น นำทาง"
หวังเฟิงเพียว "หา? ง่ายดายปานนี้?"
หลี่เฉิงเจ๋อผลักเขาเบา ๆ "ไปเลย ๆ ก็ได้ แค่นี้ก็เรื่องใหญ่แล้ว ไป"
หวังเฟิงเพียว "โอ ๆ ๆ!"
พ่อบ้านตระกูลเซี่ยยังรออยู่ด้านนอก ก็เห็นหวังเฟิงเพียวพาหลี่เฉิงเจ๋อมา