บรรดาขุนนางในจวนรัชทายาท พลิกดูจดหมายในมือ ส่งต่อกันไปมา
อ่านจบแล้ว แต่ละคนก็พากันเผยสีหน้างุนงง
"ใต้เท้า ข้าน้อยขอถามว่า ข้อมูลนี้แน่ใจว่าเป็นของจริง?" ขุนนางคนหนึ่งถาม "ข้าน้อยรู้สึกว่า ข้อมูลนี้ปลอมเกินไป ไม่เหมือนสิ่งที่อ๋องจิ้งอันจะทำได้เลย"
คนอื่นก็พากันพยักหน้า "บุกรุกศาลาว่าการ ไปล่วงเกินตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้น ข้อไหนก็ทำให้อ๋องจิ้งอันซวยทั้งนั้น เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้?"
"นั่นน่ะสิ อ๋องจิ้งอันไม่มีฐานอำนาจอยู่แล้ว ยังจะมาทำเรื่องเสียแรงเปล่าแบบนี้ ไม่ใช่ทำลายตัวเองหรือ? อ๋องจิ้งอันจะโง่ขนาดนี้เชียว?"
เหล่าขุนนางถกเถียงกันยกใหญ่ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลี่เฉิงเจ๋อถึงทำแบบนี้ คิดหาเหตุผลไม่เจอ มันเหลือเชื่อเกินไป
ถึงขั้นเห็นตรงกันว่า ข่าวนี้ต้องเป็นของปลอม
อ๋องจิ้งอันขี้ขลาดกลัวโน่นกลัวนี่เป็นที่รู้กันอยู่แล้ว ครั้งก่อนตอนหารือกันก็ได้ข้อสรุปแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำได้แน่
รัชทายาท "เรื่องนี้ข้ารับประกันเต็มร้อยว่าเป็นเรื่องจริง แต่ที่ข้าฉงนคือ เขากล้าทำได้ยังไง ในนี้จะมีแผนซ่อนอะไรอยู่หรือเปล่า?"
ขุนนางทั้งหลายมองสีหน้าหลี่เฉิงเจ๋อแล้วพยักหน้า "บางทีก็อาจเป็นไปได้"
ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "เป็นไปได้ไหมว่า เขาคิดจะใช้เซี่ยเฟิงมาเล่นเกม จับแล้วปล่อย เพื่อให้ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นประทับใจและให้การสนับสนุน?"
ทุกคนเลิกคิ้วขึ้นทันที หันไปมองขุนนางที่พูด