น้ำเสียงของอ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้หนักแน่นขึ้น: "ข้าบอกแล้วว่าประตูเมืองห้ามเปิด อ๋องจิ้งอันถอยกลับมาจากใจกลางทุ่งหญ้า ใครจะรู้ว่าด้านหลังมีพวกอนารยชนเหนือตามมาหรือไม่? ถ้าเปิดประตูตอนนี้ เกิดพวกมันบุกเข้ามาได้ ด่านจวีหยงแตก ด้านหลังก็คือจงหยวน ชีวิตชาวบ้านหลายพันหมื่นคน เจ้าแบกรับไหวรึ?"
รองหัวหน้าหน่วยอ้าปากค้าง
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้ก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ก้มลงจ้องหน้าเขา
"ไปบอกคนของข้า ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ประตูด่านจวีหยงปิดตาย"
ท่านค่อย ๆ เค้นคำออกมาทีละคำ "ใครแอบเปิดประตูเมือง ไม่ว่าตำแหน่งสูงต่ำแค่ไหน ประหารก่อนรายงานทีหลัง"
รองหัวหน้าหน่วยคุกเข่าอยู่กับพื้น สันหลังเย็นวาบ "ท่านอ๋อง แล้วไท่จื่ออ๋องจิ้งอันเล่า..."
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้หันหลังให้เขา "รอจนแน่ใจว่าทางเหนือไม่มีทหารตามมา ข้าจะเปิดประตูเอง ก่อนหน้านั้น ใครมาขอร้องก็ไม่มีประโยชน์"
รองแม่ทัพจ้าวกว่างก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว โบกมือใส่รองหัวหน้าหน่วย: "ได้ยินหรือยัง? กลับไปส่งคำสั่ง อิดออดอะไร?"
รองหัวหน้าหน่วยกัดฟัน พยุงตัวลุกจากพื้น หันหลังวิ่งออกไปด้านนอก
ตอนที่วิ่งออกจากประตูใหญ่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย เขาหันกลับมามองคฤหาสน์หลังใหญ่ลึกนี้แวบหนึ่ง
แล้วก้มหน้า วิ่งสุดชีวิตไปทางกำแพงเมือง
ในห้องหนังสือ อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
รองแม่ทัพจ้าวกว่างขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลง: "ท่านอ๋อง แล้วจดหมายสามฉบับนั่น..."
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้ยกจอกสุราขึ้น จิบหนึ่งอึก: "ส่งออกไปแล้วรึ?"
"ใช่แล้ว ฉบับของสกุลหลูและตระกูลเซี่ย ส่งออกนอกด่านไปสามชั่วยามแล้ว จดหมายรายงานถึงฝ่าบาทก็ส่งไปแล้ว เป็นม้าเร็วทั้งนั้น ตามกลับมาไม่ทันแล้ว"