บนกำแพงเมืองเงียบสงัดไปชั่วขณะ จากนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที
ทหารรักษาการณ์ทั้งหมดกรูกันไปที่ช่องกำแพง ก้มหัวลงไปมองด้านล่างเป็นแถว
"ที่ถูกมัดอยู่บนหลังม้านั่น..."
"เป็นพวกอนารยชนเหนือเหรอ?"
"ดูทรงผมกับเปียนั่นสิ ของอนารยชนเหนือชัดๆ!"
"ราชันอนารยชนเหนือ? ยังมีชีวิตอยู่?"
บนหลังม้าของหลี่เฉิงเจ๋อมีคนถูกมัดอยู่จริงๆ ลักษณะการแต่งตัวแบบชาวทุ่งหญ้า เปียผมหลุดรุ่ยเกินครึ่ง นอนนิ่งอยู่บนหลังม้า
หัวหน้าหน่วยรักษาการณ์หันไปมองทุกคนบนกำแพง สีหน้าของทุกคนที่มองเขาก็คล้ายกันหมด—งงเป็นไก่ตาแตก
รองแม่ทัพโจวรออยู่ด้านล่างได้ไม่กี่อึดใจก็เริ่มหมดความอดทน
"ดูพอหรือยัง? รีบๆ เปิดประตูซะ"
หัวหน้าหน่วยรักษาการณ์ตะโกนลงไปว่า "ไท่จื่อ กระหม่อม... กระหม่อมจะไปรายงานอ๋องเจิ้นเป่ยเดี๋ยวนี้!"
"รายงานบ้าอะไร"
หลี่เฉิงเจ๋อกระตุกบังเหียนบนหลังม้า ม้าดำส่งเสียงหายใจดังฟึดฟัด
"ลงมา เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกเจ้าอย่าหวังจะได้กินข้าว"
มุมปากของหัวหน้าหน่วยรักษาการณ์กระตุก
"ไท่จื่อ กระหม่อมไม่ได้ไม่อยากเปิด แต่อ๋องเจิ้นเป่ยออกคำสั่งเด็ดขาด... ใครเปิดประตูฆ่าไม่เว้นโทษ..."
หัวหน้าหน่วยรักษาการณ์พูดประโยคหลังด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเรื่อยๆ คำสุดท้ายว่า "โทษ" แทบหลุดออกมาจากลำคอ
เขาก้มหน้า มือทั้งสองกำอิฐที่ขอบกำแพงแน่น
"ไท่จื่ออย่าได้ทำให้พวกกระหม่อมลำบากใจเลย..."
บนกำแพงคุกเข่าลงเต็มไปหมด
หวังเฟิงเพียวยืนอยู่ข้างหัวหน้าหน่วยรักษาการณ์ หัวล้านสะท้อนแสง เดินไปมาอย่างร้อนรน
หลี่เฉิงเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองหวังเฟิงเพียว