หวังเฟิงเพียวด่าทอหนึ่งคำ ลุกขึ้นแล้ววิ่งขึ้นกำแพงเมือง
เขาทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นบันไดหิน เบียดทหารสองนายที่กำลังขนซุงกลมออก แล้วพุ่งตัวขึ้นไปบนกำแพง
ลมแรง
บนหัวกำแพงเต็มไปด้วยคน ทหารรักษาการณ์เบียดกันอยู่หลังช่องยิงธนู ทีท่าหวาดหวั่น จ้องไปทางทิศเหนือ
หวังเฟิงเพียวยึดช่องยิงธนูไว้ มองออกไปข้างนอก
ไกลออกไป บนเส้นขอบฟ้า มีเส้นดำกำลังเคลื่อนตัว
ทหารม้า
จำนวนไม่น้อย ฝุ่นที่คละคลุ้งบดบังท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
ใจของหวังเฟิงเพียวจมดิ่ง
“มองชัดหรือยัง? กี่คน?” เขาหันไปถามทหารเฝ้ากำแพงข้างๆ
ทหารนายนั้นไม่ตอบเขาหรอก หรี่ตามองไกลๆ ต่อไป
อีกครู่ต่อมา
เส้นดำใกล้เข้ามาทุกที รูปทรงค่อยๆ ชัดเจน
บนหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุดของกำแพงเมือง ทหารยามเบิกตากว้าง จ้องไปที่กลุ่มทหารม้านั่นไม่วางตา
ทันใดนั้น น้ำเสียงทหารยามก็เปลี่ยนไป
“เดี๋ยวก่อน...”
ทหารยามขยี้ตา หรี่ตาลงนิดหนึ่ง
แล้วทั้งตัวก็โน้มออกมาข้างหน้าครึ่งตัว น้ำเสียงแหลมสูงอย่างประหลาด
“ไม่ใช่พวกอนารยชนเหนือ! เป็นพวกเรา! ไท่จื่ออ๋องจิ้งอัน! ไท่จื่ออ๋องจิ้งอันกลับมาแล้ว!”
บนกำแพงเมืองเงียบกริบ
เงียบไปประมาณสองสามลมหายใจ
แล้วก็ระเบิดเสียงขึ้น
“ว่าไงนะ?” “อ๋องจิ้งอัน?” “เป็นไปไม่ได้น่ะ?” “เขาไม่ได้เข้าทุ่งหญ้าไปแล้วเหรอ?”
ทหารรักษาการณ์แต่ละคนยืดคอออกไปดู เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่งๆ เป็นกลุ่ม
“เป็นคนของอ๋องจิ้งอันจริงๆ เหรอ?” “ดูธงนั่น! ดูธง!” “บนธงนั้นเขียนตัวอักษรฮั่น!” “เชี่ย จริงด้วย!”
หวังเฟิงเพียวยึดช่องยิงธนูอยู่ ทั้งตัวพาดทับลงบนนั้น ดวงตาเบิกกว้างราวกับจะแตกออก
ไกลออกไป ทหารม้าใกล้เข้ามาทุกที