หลี่เฉิงเจ๋อ: "เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น หุบปากไว้ก็พอ"
เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียว: "ขอรับ ขอรับ"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะฟ้องร้องข้าให้ตายได้ ไม่อย่างนั้นข้าเกลียดพวกขี้ฟ้องที่สุด ตายก็ไม่ตาย มาทำให้ข้ารำคาญใช่ไหม? ฉะนั้น ถ้าฟ้องข้าไม่ตาย วันรุ่งขึ้นข้าจะถือดาบมาฟันเจ้าให้ตาย เข้าใจไหม?"
เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวสะดุ้งเฮือก: "ฝ่าบาททรงวางพระทัย กระหม่อมจะไม่พูดอะไรทั้งสิ้น"
หลี่เฉิงเจ๋อยื่นมือไปเขย่าศีรษะของหวังเฟิงเพียว: "ทำไมเจ้าถึงไม่รู้จักคิดบ้างเลย? นี่ข้าบอกให้เจ้าหาทางฟ้องข้าอย่างหนักหน่วงสักฉบับ ถ้าฟ้องให้อ๋องอย่างข้าตายได้ ข้าจะขอบคุณเจ้าเลย"
เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวอึ้งไป: "ฝ่าบาททรงวางพระทัย กระหม่อมจะทำตามทุกอย่าง"
หวังเฟิงเพียวคิดในใจ: ให้ตายเถอะ ข้าจะกล้าฟ้องคนบ้าได้ยังไง
ถ้าเป็นอ๋องคนอื่น ต่อให้เป็นองค์รัชทายาท เขาหวังเฟิงเพียวก็จะฟ้องอย่างหนักแน่นอน
แต่ตอนนี้อ๋องคนนี้คืออ๋องจิ้งอันหลี่เฉิงเจ๋อ มันไม่เหมือนกันแล้ว นี่มันคนที่ไม่รักษากฎเกณฑ์ ถ้าไม่ฆ่าในครั้งเดียว ก็จบเห่
ยั่วยุไม่ได้ จริง ๆ นะที่ยั่วยุไม่ได้
คนแบบนี้ปวดหัวที่สุด โยนไปให้ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นเถอะ พวกเขาเจอศึกลำบากเข้าจริง ๆ คราวนี้
เมื่อก่อนยังคิดว่าฝ่าบาทส่งอ๋องจิ้งอันคนนี้มา เรื่องมันง่ายเกินไปแล้ว
ง่ายมาก ๆ แค่ขอไปทีก็ผ่านไปได้ อ๋องจิ้งอันไม่กล้าสืบสวนเอาความแน่
ตามข่าวลือ เขาเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนแอที่สุด ถูกครอบงำได้ง่ายที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด ใครจะรู้ว่าโกหกทั้งนั้น อ๋องจิ้งอันต่างหากที่เป็นศึกลำบากที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด ยุ่งยากกว่าองค์รัชทายาทอีก