พระสนมโหรวได้ยินคำนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา นี่มันโลภเกินไปแล้ว? แต่จะทำยังไงได้ล่ะ? สถานการณ์มันสู้ไม่ได้
พอได้ยินคำพูดของพระสนมจิ่น พระสนมคนอื่นก็เริ่มไม่พอใจทันที มีคนเสียดสีขึ้นมาว่า “พี่กินคนเดียวขนาดนี้ ไม่กลัวท้องแตกตายรึไง?”
พระสนมจิ่นลูบเล็บยาวเว่อร์ของตัวเอง กลอกตาใส่ “พวกเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่ง ว่าไงล่ะโหรว จะตกลงหรือไม่ตกลง?”
พระสนมโหรวหน้าขมขื่น นี่… เธอกล้าไม่ให้เหรอ?
การใช้ชีวิตในวังหลัง ถ้าตระกูลแม่เจ๋ง ก็มีคนเกรงใจ ไม่มีใครกล้ารังแก หรือไม่ก็ลูกชายต้องเก่ง ไม่มีใครกล้ารังแก
ถ้าทั้งสองอย่างไม่มี ก็ต้องหดหัวใช้ชีวิตไปวัน ๆ จะอึดอัดแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้
พระสนมโหรวยิ้มแหย ๆ “พี่สาวชอบ ก็เอาไปเลยเจ้าค่ะ”
พระสนมจิ่นยิ้มกริ่ม มองไปทางคนอื่นเหมือนแมวที่ชนะสงคราม “งั้นเดี๋ยวหีบก็ไม่ต้องยกเข้ามาแล้ว ให้ยกไปตำหนักข้าเลยก็พอ”
พระสนมโหรว “ตามพี่สาวเลยเจ้าค่ะ”
สนมคนอื่นร้อนใจทันที เค้กมีแค่สี่ชิ้น ตอนนี้โดนกินไปสองชิ้นแล้ว มันเกินไป
พระสนมหัวทันทีร้องขึ้น “โหรวน้องรัก งั้นข้าเอาหนึ่งหีบ ไม่เกินไปใช่ไหม?”
พระสนมโหรวได้แต่ยิ้มเซ็ง ๆ “ไม่เกินไปเลยเจ้าค่ะ พี่สาวชอบ ยกไปเลย”
“เฮ้ย ๆ ๆ มันเรื่องอะไรกัน?” สนมอีกสิบกว่าคนไม่ยอม จะมาแบ่งเค้กแบบนี้ได้ยังไง พวกนางไม่มีส่วนแบ่งเหรอ?
พระสนมจิ่นตอบตรง ๆ “ก็เพราะฝ่าบาททรงโปรดข้ายังไงล่ะ”