ขันทีชรามั่นใจว่าตนเองไม่ได้ดูผิด นี่มัน...
ฮ่องเต้ชราหันกลับมา จากสีหน้าของสหายเก่า เขามองเห็นความลังเล
สหายเก่าไม่ค่อยเป็นเช่นนี้ ปกติแล้วจดหมายอะไรก็ตาม มักจะอ่านออกมาตรง ๆ ไม่ค่อยมีอาการลังเลแบบนี้
"เกิดอะไรขึ้น?" ฮ่องเต้ชราถาม
"ฝ่าบาท องค์ชายเจ็ด... เขาจับตัวเซี่ยเฟิงนั่นแล้วขอรับ เรื่องนี้..." ขันทีชราเงยหน้าขึ้น
ฮ่องเต้ชราฟังจบ เลิกคิ้ว ฉวยเอากระดาษข้อความไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นขันทีชรารีบยื่นโคมไฟเข้ามาใกล้ ๆ
ฮ่องเต้ชราหยีตา พินิจดูตัวอักษรบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน
[องค์ชายเจ็ดบุกเข้าเรือนข้าหลวงหยิบสำนวนคดี สั่งให้เจ้าเมืองหวังเฟิงเพียวนำกำลังจับกุมตัวเซี่ยเฟิงแห่งตระกูลเซี่ย บัดนี้เตรียมคุมตัวกลับเมืองหลวง]
ฮ่องเต้ชราอ่านจบ ดวงตาขุ่นมัวเปล่งแสงวาบขึ้นมา
"นี่... จริงหรือ?" ฮ่องเต้ชราอดสงสัยในความถูกต้องของจดหมายนี้ไม่ได้
"สายลับจากเจียงหนานเป็นผู้ส่งมา ตามหลักแล้วไม่น่าผิด" ขันทีชราเสริมอีกประโยค "นี่มันความผิดหลอกลวงเบื้องบนนะขอรับ คนพวกนั้นยังอยากมีหัวอยู่"
ฮ่องเต้ชราถึงโล่งอก ใบหน้าเย็นชาแฝงรอยยิ้มอยู่หลายส่วน "เจ๋อเอ๋อ เขากล้าถึงเพียงนี้เลยหรือ?"
ฮ่องเต้ชราถือกระดาษข้อความ ฝีเท้าดูเบาสบายขึ้นหลายส่วน "เจ๋อเอ๋อไม่ใช่ว่าไม่เคยกล้าหรอกหรือ? วันนี้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วรึ?"
ขันทีชรารีบเดินตามหลัง เห็นฝ่าบาทมีท่าทียินดี เขาก็ยินดีตามไปด้วย "ฝ่าบาท บางทีองค์ชายเจ็ดอาจบรรลุสัจธรรม เปลี่ยนนิสัยไปแล้วก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ"