หลี่เฉิงเจ๋อออกไปเดินสำรวจอีกรอบ เห็นว่าการป้องกันของสถานีไปรษณีย์อ่อนแอมาก พวกนายตรวจที่เหลืออยู่ไม่กี่คนก็พิงเสางีบกันหมด
การป้องกันระดับนี้เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในสถานีได้เลย ไม่ต้องปีนกำแพงให้วุ่นวายด้วยซ้ำ
หลี่เฉิงเจ๋อพอใจมาก นักฆ่าของตระกูลใหญ่ต้องเข้ามาในสถานีได้สบาย ๆ แน่ แล้วก็จัดการเขาซะ
จากนั้นเขาก็จะกลับโลกยุคใหม่ เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก
สาวสวย? มือละสิบ โฮะ ๆ ๆ
หลี่เฉิงเจ๋อเพ้อฝันแล้วหัวเราะร่า จากนั้นก็ลากเก้าอี้เล็ก ๆ มาวางในห้อง นั่งอยู่ข้างนอก รอนักฆ่ามาลอบสังหารเขา
พวกตระกูลใหญ่ไม่มีทางเลิกราง่าย ๆ แน่ โดยเฉพาะหลังจากที่เขาทำให้เซี่ยหลินเวยโกรธขนาดนั้น
ไม่เกินความคาดหมายของหลี่เฉิงเจ๋อ ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นส่งนักฆ่ามาคนหนึ่ง
แม้เซี่ยหลินเวยจะห้ามปรามสุดกำลังก็ยับยั้งไม่ได้ นักฆ่าคนนี้ยังคงลงมือ
ตอนนี้เขาถือดาบเล่มหนึ่งมายืนอยู่บนหลังคาสถานีไปรษณีย์ ย่างเท้าเบา ๆ บนกระเบื้อง มองลงมาจากที่สูงเห็นอ๋องจิ้งอันที่กำลังยิ้มโง ๆ ฮัมเพลงที่ฟังไม่ออกแต่ทำนองเพราะดีอยู่โดยไม่รู้สาเหตุ
อ๋องจิ้งอันหลี่เฉิงเจ๋อ เขาไม่กลัวอะไรเลยหรือ?
แม่ของเซี่ยเฟิงสั่งตายเขามาเลยเชียว ฆ่าอ๋องจิ้งอันซะ แล้วเอาหลักฐานทั้งหมดกลับไป
และในตอนนี้ อ๋องจิ้งอันกลับไม่ไปหลบซ่อน ดันนั่งหน้าตาเฉยอยู่ที่ระเบียง ในมือยังถือ... หลักฐานคำให้การ?
นี่รอข้าอยู่รึ? อาจหาญนัก