ฮ่องเต้ตบฝ่าพระหัตถ์ลงบนโต๊ะทรงพระอักษร ถ้วยชากระดอนตาม: "ข้าอนุมัติลงไปแล้วถึงห้าแสนถัง! ห้าแสนถังธัญพืชยังไม่พออีกหรือ? เอาไปให้หมากินหมด?
หวังอ๋องรีบคุกเข่าลง หน้าผากแนบพื้น
ไท่จื่ออ่านฎีกาค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ก็ตกใจจนถลาลงคุกเข่าทันที
"จะให้ข้าไปเสกเงินมาจากไหน? เงินของกรมพระคลังน่ะตกมาจากฟ้าหรือ?"
"ห้าแสนถังลงไปแล้ว ชาวบ้านอดอยากยังต้องบุกยึดโกดังหลวงอีก?" ฮ่องเต้ผู้ชรายิ่งตรัสก็ยิ่งกริ้ว "ข้าวของพวกนั้นล่ะ? ไปไหน หลุดเข้าไปในกระเป๋าใคร?"
โอรสทั้งสองหมอบราบกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่หายใจดังๆ
ภายในห้องทรงพระอักษรเงียบกริบไปหลายลมหายใจ
ฮ่องเต้หอบพระทัยแรงสองครั้ง กำลังจะเอ่ยปาก ประตูตำหนักก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้น
สหายเฉา
เขาเดินมาถึงหน้าประตู ชำเลืองมองเข้าไปเห็นโอรสทั้งสองคุกเข่าอยู่ ฮ่องเต้มีพระพักตร์เปี่ยมโทสะ ก็รีบเก็บเท้าที่ก้าวออกมากลับคืนทันที ยืนนิ่งอยู่ข้างประตูไม่ขยับ
ฮ่องเต้ระบายอารมณ์โกรธแล้ว เอนกายพิงพนักเก้าอี้ นวดคลึงหัวคิ้ว เหลือบไปเห็นเงาคนตรงทางเข้า
"สหายเฉา เข้ามา"
สหายเฉาก้าวเท้าถี่ๆเข้ามา โก้งโค้งกาย: "ฝ่าบาท"
"มีอะไร?"
"ทูลฝ่าบาท รายงานทางทหารจากจวีหยงมาถึงแล้ว"
พระหัตถ์ที่กำลังนวดหัวคิ้วของฮ่องเต้ชะงักค้าง บรรยากาศในท้องพระโรงแข็งทื่อไปชั่วขณะ
สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการได้ยินราชการจากจวีหยง ที่นั่นมีข่าวที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด
โอรสทั้งสองที่คุกเข่าอยู่ก็กลั้นหายใจ พวกเขาก็พอจะเดาได้
สีพระพักตร์ฮ่องเต้เปลี่ยนไป หัวคิ้วขมวดแน่นขึ้น พระสุรเสียงทุ้มลง: "อ่าน"
แล้วตรัสเพิ่มอีก: "เดี๋ยวตามราชเลขากรมพระคลังมา"
เขายันพนักเก้าอี้โน้มตัวไปข้างหน้า พระทนต์ขบแน่น