เซี่ยจือหย่วนส่ายหัว "แค้นนี้ต้องชำระแน่"
"จะชำระยังไง?" เซี่ยหลินเวยถามอย่างร้อนรน
"ข้าจะหาโอกาสที่เหมาะสม" เซี่ยจือหย่วนลุกจากเก้าอี้ เอามือไพล่หลังเดินสองก้าว "หลี่เฉิงเจ๋อมีผลงานทางการทหาร คนที่ถูกคุกคามก็ไม่ใช่แค่พวกเรา"
สมองเซี่ยหลินเวยหมุนติ้ว คิ้วที่ขมวดค่อยๆ คลายออก "ท่านหมายถึง... ไท่จื่อกับหวังอ๋อง?"
เซี่ยจือหย่วนไม่ตอบ แต่สีหน้าก็บอกทุกอย่างแล้ว
หลี่เฉิงเจ๋อสร้างผลงานใหญ่โตขนาดนี้ กลับเมืองหลวงแล้วชื่อเสียงต้องพุ่งกระฉูดแน่ ใครจะร้อนรนที่สุด? ไม่ใช่เซี่ยจือหย่วนเขา แต่เป็นพี่น้องพวกที่แย่งบัลลังก์กับหลี่เฉิงเจ๋อต่างหาก "แค่หาโอกาสเหมาะๆ ยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างไท่จื่อ หวังอ๋อง กับหลี่เฉิงเจ๋อ"
"ถ้าเลือกจังหวะเหมาะ ไท่จื่อและหวังอ๋องก็กลายเป็นมีดของเรา"
เซี่ยหลินเวยกำลังจะตอบ ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักโครมจากด้านนอก
ประตูไม้กระแทกกำแพงดังโครม
หลูฝูพรวดเข้ามา
นางสวมชุดออกนอกบ้าน หวีผมเรียบร้อยดี แต่สีหน้าควบคุมไม่อยู่เลย ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง สั่นไปทั้งตัว
"หลี่เฉิงเจ๋อไม่ตาย!" หลูฝูแผดเสียงดังจนห้องหนังสือสะเทือน "ไม่ใช่แค่สบายดี! ยังได้ผลงานทหาร! จับราชันอนารยชนเหนือเป็นเชลย ชนะกองทหารม้าเหล็กอนารยชนเหนือสามหมื่น!"
ร่างเซี่ยจือหย่วนไม่ขยับ จ้องนาง