หลี่เฉิงเจ๋อยิ้มมุมปาก ถามกลับเบา ๆ ด้วยความเร็วสูงว่า "งั้นเหรอ?"
เซี่ยเฟิงก็ทำสีหน้าสบาย ๆ "ใช่ แล้วท่านจะทำอะไรข้าได้ล่ะ ขอถามหน่อย"
หลี่เฉิงเจ๋อไม่ตอบ แค่จ้องเขาแบบนั้น สิบวิ ยี่สิบวิ
เซี่ยเฟิงพลันรู้สึกขนลุกซู่
หลี่เฉิงเจ๋อยิ้มมุมปาก "ข้าแม้แต่คำสั่งห้ามออกนอกวังของเสด็จพ่อยังกล้าขัด ขืนจะมีอะไรที่ข้าไม่กล้าทำอีก?"
เซี่ยเฟิงใจหายวาบ นี่คงไม่บังเอิญเจอคนบ้าเข้าจริง ๆ หรอกนะ?
"เจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ?"
"เจ้าเดาถูก ข้ากล้าจริง!"
เซี่ยเฟิงเห็นท่าทางหลี่เฉิงเจ๋อไม่เหมือนล้อเล่น จู่ ๆ ก็หันหลังวิ่งหนี
หลี่เฉิงเจ๋อไม่แม้แต่จะลุก แค่ตะโกนดัง "หวังเฟิงเพียว จับตัวเขามาให้ข้า"
หวังเฟิงเพียวพาทหารประจำจวนสองนายมาปรากฏตัวตรงหน้าประตูห้องส่วนตัวทันที
เซี่ยเฟิงอึ้ง ถอยหลังไปไม่กี่ก้าว มองไปทางหน้าต่าง
หลี่เฉิงเจ๋อเดินช้า ๆ มาข้างกายเขา ยกมือวางบนบ่าเขา "แน่จริงก็กระโดดสิ"
หอฝานสูงหลายสิบชั้น ถ้ากระโดดลงไปโดยไม่มีวิชาตัวเบาก็ต้องตายแน่
เซี่ยเฟิงกลืนน้ำลาย ขี้ขลาดแล้ว
แล้วหันมามองคนบ้าอย่างหลี่เฉิงเจ๋อ เขาไม่คิดว่าหลี่เฉิงเจ๋อกำลังล้อเล่น มันทำได้จริง เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรเท่านั้นเอง
คนเราไม่กลัวคนที่รักษากฎกติกา คนที่รักษากฎล้วนควบคุมได้ แต่คนเรากลัวที่สุดคือคนที่ไม่รักษากฎ เพราะนายจะไม่มีทางรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป
หลี่เฉิงเจ๋อ "ไม่กล้ากระโดดสินะ ไม่กล้าก็มากับข้า"
เซี่ยเฟิง "หลี่เฉิงเจ๋อ เจ้าขัดคำสั่งห้ามออกนอกวังของฝ่าบาท ยังกล้าแตะต้องข้า นี่มันซ้ำเติมความผิด ฝ่าบาทไม่ปล่อยเจ้าแน่ ตระกูลเซี่ยของเราก็ไม่ปล่อยเจ้าเหมือนกัน"