"คุณชายเซี่ยชอบใจ อยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้นะ แค่หาใครสักคนมาแต่งกลอนให้ท่าน ไม่นานก็จะโด่งดังไปทั่วใต้หล้า แถมยังได้คำเสนอชื่อจากอัครมหาเสนาบดีอีก แน่นอนว่าต้องได้ตำแหน่งในราชสำนัก" เหล่านายน้อยคนอื่นเสนอ
เซี่ยเฟิงทำตัวสูงส่ง: "เข้ารับราชการไม่ใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา มีอำนาจล้นฟ้าจะดีอะไร สู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีไปชั่วชีวิตไม่ดีกว่าหรือ"
คนอื่น ๆ ในใจรังเกียจ แอบเหน็บในใจ ถ้าไม่มีอำนาจล้นฟ้าของอัครมหาเสนาบดี วันนี้พวกแกยังไม่รู้เลยว่าจะได้นั่งอยู่ที่นี่หรือเปล่า
นายน้อยคนอื่น ๆ ย่อมประจบ: "คุณชายเซี่ยสูงส่ง ข้าน้อยนับถือ"
เซี่ยเฟิงหัวเราะลั่น ถูกเหลือนายน้อยประจบจนลอยละล่อง "น่าเสียดายที่ข้าอยู่เมืองหลวงนานไม่ได้ ข้าไม่กลัวอ๋องจิ้งอันหรอกนะ แต่พ่อข้าห่วงว่าเขาจะไม่ดีกับข้า อีกสองวันข้าต้องกลับแล้ว"
"เจ้าเด็กหลี่เฉิงเจ๋อนั่นมีอะไรน่ากลัว ข้าก็ไม่กลัว เขาเป็นไอ้ขี้ขลาดขึ้นชื่อในเมืองหลวงเราเลยนะ คงจะแค่ที่เจียงหนานพวกแกน่ะแหละที่จะอวดบารมีความเป็นองค์ชาย"
พูดถึงอ๋องจิ้งอัน เหล่านายน้อยในที่นั้น ทุกคนสีหน้าแฝงแววดูแคลน
ตอนนี้เอง หลี่เฉิงเจ๋อ จี้หนิง หวังเฟิงเพียว เจ้าของหอฝาน และนางคณิกาเอกหอฝานยืนอยู่หน้าประตู
นางคณิกาเอกหอฝานถูกห้ามไม่ให้เข้าไป อุ้มพิพาอยู่ข้าง ๆ เรียบร้อย
เจ้านายใหญ่เบื้องหลังหอฝานคือสหายเฉา ขันทีอาลักษณ์ เขาไม่เกรงใคร หวังเพียงว่าหลี่เฉิงเจ๋อจะไม่ก่อเรื่อง