รองแม่ทัพโจววิ่งหอบแฮ่ก ๆ เลี้ยวมุมโรงนอน ก็ชนกับหลี่เฉิงเจ๋อที่กำลังถือทวนฟางเทียนเดินออกมาพอดี
เกราะเหล็กดำหนักหุ้มเต็มร่าง ดำขลับเป็นเงา ปลายทวนสะท้อนแสงอาทิตย์วาบวับ
รองแม่ทัพโจวตะลึงไปชั่วขณะ รีบประสานมือคารวะ "ไท่จื่อ ท่านเรียกข้าหรือ?"
หลี่เฉิงเจ๋อรับคำ
รองแม่ทัพโจว "ท่านไม่ได้ให้ข้าไปจับตัวอ๋องเจิ้นเป่ยหรอกหรือ? ยังไม่ได้..."
"เรื่องกระจอกจับจ้าวชงอี้น่ะ ฝากหวังเฟิงเพียวแล้ว" หลี่เฉิงเจ๋อวางทวนฟางเทียนพาดบ่า หันมามองเขา "เจ้ามีงานสำคัญกว่า"
รองแม่ทัพโจวอึ้ง "งานอะไร?"
"นำทหารม้าหนึ่งหมื่น ตามข้าเข้าทุ่งหญ้า"
ปากของรองแม่ทัพโจวอ้าค้าง
เข้าทุ่งหญ้า?
คราวก่อนสามพันคนเข้าไป ฟันทหารม้าอนารยชนเหนือแตกกระเจิง คราวนี้เอาหมื่นคน จะไปตีกองทัพใหญ่แค่ไหนกัน
"ตีใคร?"
ตอนที่รองแม่ทัพโจวถามประโยคนี้ออกมา น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก คราวก่อนตามท่านบุกไปคราหนึ่ง เขาทั้งชีวิตไม่เคยสะใจเท่านั้นมาก่อน ถึงตอนนั้นจะกลัวแทบตาย แต่พอรอดมาได้ ความรู้สึกแบบนั้น... เสพติด
"วาล่า"
หลี่เฉิงเจ๋อพ่นออกมาสองคำ ฉับไวไม่ลังเล "สามหมื่นนาย อยู่ใกล้ด่านจวีหยงที่สุด ได้ยินว่าพวกมันกำลังรวบรวมพล เตรียมลงมือกับเรา งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก่อนก็แล้วกัน ข้าให้เสี่ยวเยว่ไปเกณฑ์พลแล้ว เจ้าไปรับพลที่สนามฝึกเลย"
รองแม่ทัพโจวไม่ลังเลแม้แต่น้อย กำปั้นทุบอกเกราะ "ข้าน้อยรับคำสั่ง!"