ประตูเหนือของด่านจวีหยงเปิดอ้าออก
ธงเรียงแถวยาวดุจมังกรสองสาย ทอดยาวออกไปจากซุ้มประตูเมือง ทหารม้าหมื่นนายเคลื่อนขบวนออกมาอย่างเป็นระเบียบ กีบเท้าม้าเหยียบลงบนพื้นหิน เสียงดังก้องทึบหนัก
หลี่เฉิงเจ๋อขี่ม้าเหยียบหิมะอยู่แถวหน้าสุด เกราะหนักสีดำสนิทกลืนไปกับม้าศึกสีดำสนิท ง้าวฟางเทียนถือไว้ในมือ เอนพาดไปด้านหลัง
ถนนสองข้างทางของประตูเมืองแน่นขนัดไปด้วยชาวบ้าน
เสียงตะโกนของกองทัพดังสนั่นหวั่นไหว ชายหญิงชราหนุ่มสาวพอได้ยินก็พากันวิ่งออกมา ยืนเรียงรายอยู่ริมทางมองดูเหล่าทหารม้าเดินผ่านหน้าไป
ชายชราคนหนึ่งกำไม้เท้าแน่น มองดูชายหนุ่มที่ขี่ม้าสีดำ จู่ๆ ก็เปล่งเสียงสุดฤทธิ์ตะโกนออกมาคำหนึ่ง
"ชัยชนะ!"
คนข้างๆ สองสามคนก็ตะโกนตาม
"ชัยชนะ!"
"ชัยชนะ!"
เสียงดังระรัวเป็นระลอกกระจายออกไปดุจวงน้ำ ชาวบ้านสองฝั่งถนนพากันตะโกนตามกันหมด ผู้ชายตะโกน ผู้หญิงตะโกน กระทั่งเด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบยังเกาะขาผู้ใหญ่พลางตะโกนตามไปด้วย
"ชัยชนะ...!"
เสียงตะโกนก้องสะท้อนกังวานในซุ้มประตูเมือง
บนกำแพงเมือง ทหารยามกลางคืนไม่กี่นายหมอบอยู่บนใบเสมา จ้องมองธารเหล็กสีดำเบื้องล่างทะลักออกจากประตูเมือง ไกลออกไป ไกลออกไป จนลับหายไปสุดปลายทุ่งหญ้า
ทหารยามหนุ่มคนหนึ่งกำหอกแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง พลางตะโกนไปทางนั้นว่า "ไท่จื่อ พระองค์ต้องชนะนะพ่ะย่ะค่ะ!"
เสียงถูกลมพัดกระจายหาย ลอยไกลออกไป
ทหารเก่าข้างๆ ตบกบาลเขาไปหนึ่งฉาด
"ตะโกนซะดังขนาดนั้นทำไม ยังไงก็ไม่ได้ยินหรอก"
ทหารยามหนุ่มยกมือลูบหน้า แหะๆ ยิ้มออกมา "ข้าเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วยนี่ขอรับ นี่มันกองทัพด่านจวีหยงของเรานะขอรับ ออกไปบุกเป็นครั้งแรกเชียวนะ"