อ๋องสี่: "เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"
หลี่เฉิงเจ๋อหัวเราะลั่น: "ข้ามาหาเสด็จแม่ขอรับ พี่สี่... เฮ้ย ๆ ๆ อย่าวิ่งสิ"
หลี่เฉิงเจ๋อรีบวิ่งไล่ตามไปทันที
อ๋องสี่ออกตัววิ่งเต็มฝีเท้า
"พี่สี่ มาไว้ในอ้อมกอดของข้าเร็วเข้า!"
อ๋องสี่: "ช่วยด้วย! พวกเจ้าขี้ข้าสารเลว รีบไปห้ามเขาเดี๋ยวนี้"
หลี่เฉิงเจ๋อวิ่งไล่อย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านหลัง
ขันทีน้อยตะโกนลั่น: "องค์ชาย ท่านถูกฝ่าบาทลงโทษกักบริเวณไปแล้ว จะก่อเรื่องอีกไม่ได้เด็ดขาดแล้วขอรับ"
หลี่เฉิงเจ๋อเหมือนจะถูกขู่ให้หยุดชะงัก ฝีเท้าหยุดลง
อ๋องสี่ที่วิ่งหนีตายจ้าละหวั่น พอได้ยินคำว่ากักบริเวณ ก็หันหน้ามาทางหลี่เฉิงเจ๋อ แล้วตะโกนถามขันทีว่า: "เขาถูกเสด็จพ่อสั่งห้ามเดินทางหรือ"
เหล่าขันทีน้อยผงกหัว: "ถูกต้อง องค์ชายเฉินอ๋อง ตอนนี้พวกกระผมกำลังจะคุมตัวองค์ชายอ๋องจิ้งอันไปกักบริเวณที่จวนขอรับ"
หน้าหมูของอ๋องสี่อดไม่ได้ที่จะเบ้ยิ้มออกมา: "ฮ่า ๆ ๆ เสี่ยวเจ็ด เจอเวรกรรมเข้าแล้วล่ะสิ"
ถึงแม้จะยิ้มแล้วเจ็บมาก แต่ในใจของอ๋องสี่นั้นสุขสันต์ยิ่งนัก
ชั่วขณะนั้น อ๋องสี่ถึงกับยืดอกเชิดหน้าได้มากขึ้น เดินตรงมาทางหลี่เฉิงเจ๋อ: "เจ้าถูกเสด็จพ่อกักบริเวณ ฮ่า ๆ ๆ "
หลี่เฉิงเจ๋อก็ได้แต่ยืน ในใจคิดแค่ว่าให้เข้ามาใกล้กว่านี้อีกหน่อย จะได้ซ้ำอีกสักยก แต่เบื้องหน้าก็ได้แต่แสร้งยิ้มแหย ๆ ประจบ "ดังนั้นก็หวังว่าพี่สี่จะใจกว้าง อย่าไปฟ้องเสด็จพ่อเลยนะขอรับ"
อ๋องสี่ในใจโปร่งโล่งยิ่ง: "ฮ่า ๆ เสี่ยวเจ็ด เจ้าคิดว่าเรื่องของเรา จะให้มันจบง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ ข้าบอกเจ้าเลย เป็นไปไม่ได้!"
หลี่เฉิงเจ๋อขมวดคิ้วขึ้นมาทันที: "ไม่ได้จริง ๆ หรือ"