"ข้าเซี่ยจือหย่วน ผู้ชรา แบกหน้าที่ทั้งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและขวา บ่าแบกรับสองเมืองหลวงและสิบสามมณฑล วันนี้ยังต้องกลัดกลุ้มเรื่องหลานชายถูกพัวพันคดีฆาตกรรม จากการสืบสวนของข้า นี่เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นทั้งเพ เดิมที่จวนเจ้าเมืองเจียงหนิง ก็แค่คำให้การที่เด็กขี้คุยโม้เพื่อรักษาหน้า หวังว่าท่านอย่าได้ถือสา ฆาตกรตัวจริงเป็นผู้อื่น การไต่สวนร่วมของสามสหายได้ตัดสินคดีแล้ว จึงแจ้งให้ท่านทราบเป็นพิเศษ"
ประโยคแรกบอกถึงอำนาจของตนอย่างชัดเจน ความหมายแฝงคือการข่มขู่ ส่วนความหมายหลังจากนั้นคือการช่วยเซี่ยเฟิงให้พ้นผิด และบอกหลี่เฉิงเจ๋ออย่างอ้อมค้อมว่า อย่ามายุ่งเรื่องของชาวบ้านมากนัก
หลี่เฉิงเจ๋ออ่านจบ: "หึ! วันนี้ไต่สวนร่วมสามสหายงั้นรึ?"
คนรับใช้: "พ่ะย่ะค่ะท่าน ตั้งแต่เช้า กระทรวงยุติธรรมก็ติดประกาศแล้ว มีชาวบ้านไปมุงดูมากมาย"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "ล้อเล่นรึเปล่า ไม่ผ่านความเห็นชอบจากข้า พวกเขาจะปล่อยเซี่ยเฟิงตามใจชอบได้ยังไง? ไป ไปดูหน่อย"
"ท่าน ท่านถูกฝ่าบาทลงโทษห้ามออกนอกตำหนัก ไม่ควรออกไปเด็ดขาด หากทำให้ฝ่าบาทกริ้ว ผลตามมาคาดไม่ถึงเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"
หลี่เฉิงเจ๋อ: "คาดไม่ถึงก็ไม่ต้องคิดสิ เรื่องเล็กน้อย"
คนรับใช้หลายคนคุกเข่าลงทันที
หลี่เฉิงเจ๋อเดินอ้อมไปอย่างรำคาญ เขาจะยุ่งเรื่องของชาวบ้านให้มาก
คนที่เขาพาตัวกลับมา ถ้าไม่ถูกประหาร ตระกูลใหญ่จะยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ หรือ?
ถ้าตระกูลใหญ่ยอมความง่าย ๆ เช่นนี้ แล้วเขาจะกลับไปเป็นมหาเศรษฐีในสังคมปัจจุบันได้ยังไง? ดังนั้นเซี่ยเฟิงต้องตาย