"นำตัวจำเลยขึ้นมา!" รัฐมนตรียุติธรรมตบไม้ตกใจลงบนแท่นเสียงดังสนั่น
ผู้อำนวยการศาลต้าหลี่และผู้ตรวจการใหญ่ฝ่ายซ้ายนั่งขนาบข้างรัฐมนตรีฯ
ทั้งสามสวมชุดคลุมสีม่วง สวมหมวกขุนนาง นั่งสง่าอยู่กลางศาล
ด้านข้างล้วนเป็นเจ้าหน้าที่สามสหาย สวมชุดคลุมสีแดง
ขุนนางชุดแดงขั้นต่ำก็ชั้นห้า ถ้าส่งไปนอกเมืองหลวงก็เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของพื้นที่
การพิจารณาคดีโดยสามสหาย คือขบวนผู้พิพากษาระดับสูงสุดของราชวงศ์ต้าฮั่น
เวลานี้ ผู้คุมสี่นายช่วยกันหามเปลหามเซี่ยเฟิงขึ้นมา
ยอดคนทั้งสามที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ต่างขมวดคิ้วทันที
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าศาลก็ส่งเสียงฮือฮา
"เงียบ!" รัฐมนตรียุติธรรมตบไม้ตกใจหนึ่งครั้ง
เซี่ยเฟิงนั่งอยู่ด้านล่าง ไม่แม้แต่จะลุกขึ้น "ท่านผู้พิพากษาทั้งหลาย กระผมมีปัญหาที่ขา ไม่สะดวกคุกเข่า ก็ขอไม่คุกเข่าละนะขอรับ"
รัฐมนตรียุติธรรมหน้าตาย: "อืม"
"คดีเซี่ยเฟิงสังหารบุตรชายปั๋วเหอวาน นามจี้จิ่น บัดนี้เปิดการพิจารณาคดี"
ภรรยาปั๋วเหอวานก็นั่งอยู่ในศาลด้วย "ท่านผู้พิพากษา ขาของเซี่ยเฟิงไม่มีปัญหาอะไรเลย เขาต้องคุกเข่าฟังคำพิพากษา"
รัฐมนตรียุติธรรมตบไม้ตกใจดังปังทันที: "เจ้าตัดสินคดีหรือข้าตัดสินคดี"
ภรรยาปั๋วเหอวานหุบปากทันที ไม่ปริปากอีกเลย สามสหายลำเอียงช่วยเซี่ยเฟิงอย่างชัดเจน
หน้าศาล บุตรสาวของปั๋วเหอวานโกรธจัด ส่งเสียงเอะอะ แต่ไม่นานก็ถูกทหารตวาด เกือบถูกไล่ออกไป
"เซี่ยเฟิง เจ้าได้ฆ่าบุตรชายของปั๋วเหอวาน จี้จิ่น หรือไม่?"
เซี่ยเฟิงตอบอย่างขี้เกียจอยู่เบื้องล่าง: "ไม่ได้ฆ่า"