ซู่ปู้ไท่กับเย่ซู่ไก่สบตากันแวบหนึ่ง
ซู่ปู้ไท่ประสานมือคารวะ "ท่านอ๋อง กระหม่อมขออาสา นำพลธนูตั้งแถวหน้า ระดมยิงพร้อมกัน ยิงคนและม้าของมันให้ตายคาที่"
เย่ซู่ไก่ตามมาติด ๆ "กระหม่อมนำทหารม้าสองหมื่นแยกสองปีกขนาบข้าง รอให้พลธนูทำลายขบวนมันก่อน แล้วข้าจะโอบตีสองด้าน บีบมันตายในวงล้อม"
ทัวป๋าอวี๋มองแม่ทัพเฒ่าสองคน สองคนนี้เคยประมือกับอ๋องจิ้งอันมาแล้วทั้งคู่ ถึงจะไม่ชนะ แต่ก็รอดชีวิตกลับมาได้ มีประสบการณ์
"ดี!"
ทัวป๋าอวี๋ตบอานม้าฉาด
"ซู่ปู้ไท่ เจ้าคุมพลธนูห้าพันคน ไปยืนแถวหน้า รอมันเข้ามาในระยะยิง แล้วระดมยิงรัว ๆ!"
ซู่ปู้ไท่ประสานมือรับคำสั่ง
"เย่ซู่ไก่ ทหารม้าสองหมื่นแยกปีกซ้ายขวา พอมันแตกกระเจิงจากระดมธนูแล้ว เจ้าก็โอบสองปีกปิดล้อม กลืนกินมันในคำเดียว!"
เย่ซู่ไก่ชักดาบ "รับคำสั่ง!"
"ที่เหลือตามข้ามา ทหารม้าหนึ่งหมื่นกดดันอยู่ด้านหลัง พร้อมเข้าหนุนตลอดเวลา!"
ดวงตาของทัวป๋าอวี๋แดงก่ำ "ครั้งนี้ จะกวาดล้างทหารม้าจงหยวนให้ราบคาบ อย่าให้พวกมันแม้แต่คนเดียวได้ออกจากทุ่งหญ้าทั้งเป็น! ล้างอัปยศด้วยเลือด!"
เสียงแตรศึกดังขึ้น
ในค่ายใหญ่เริ่มเคลื่อนพลอย่างรวดเร็ว พลธนูห้าพันคนถูกเกณฑ์จากหน่วยต่าง ๆ มารวมพลที่แนวหน้า
ซู่ปู้ไท่ขี่ม้า เดินไปข้างหน้า พลางหันกลับไปตะโกนใส่พลธนู
"ใส่ลูกธนูให้เต็มแล่ง! อย่างน้อยคนละสี่สิบดอก! ฟังคำสั่งข้า ระดมยิง!"
พลธนูห้าพันคนขานรับพร้อมกัน