รองแม่ทัพโจวสมองชาไปวูบหนึ่ง "ไท่จื่อ ท่านพูดว่า?"
หลี่เฉิงเจ๋อมองกองทัพเบื้องหน้าที่อัดแน่น แล้วยื่นคางไปข้างหน้า "ข้าบอกว่า ข้าคนเดียวก็พอแล้ว"
รองแม่ทัพโจวอ้าปากค้าง นานทีเดียวกว่าจะหุบลง
หนก่อนสามพันบุกสามหมื่น เขาก็ว่าโคตรบ้าแล้ว มาคราวนี้เอาจริงดิ คนเดียวบุกสามหมื่นห้าพัน?
"ไท่จื่อ! นั่นมันทหารม้าหลายหมื่นนะ!" รองแม่ทัพโจวในที่สุดก็บีบเสียงออกมาได้ "ให้... ให้กระหม่อมเกณฑ์ทหารม้าสองสามพันไปกับท่านด้วยดีไหม? เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันทัน"
"ไม่ต้อง" หลี่เฉิงเจ๋อลูบคอม้าเหยียบหิมะ "ดูพวกเราหมื่นคนนั่นสิ นอกจากข้าแล้ว ใครมีชุดเกราะทั้งตัวบ้าง?"
รองแม่ทัพโจวกวาดตามองข้างหลัง
ทหารม้าหมื่นนายเป็นเกราะเบาเกลี้ยง บางคนมีแค่แผ่นเหล็กปิดหน้าอกแผ่นเดียว มันก็แค่นี้แหละด่านจวีหยง ของดีๆ ล้วนอยู่ในมืออ๋องเจิ้นเป่ยหมด พวกเขาแค่มีม้าขี่ก็บุญแล้ว
เกราะเหล็กดำที่หลี่เฉิงเจ๋อสวม แม้แต่ม้ายังห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กดำอีกชั้น หนึ่งเดียวในกองทัพเลย
"ฝั่งนู้นธนูเป็นพัน ถ้ายิงกระหน่ำพรึบเดียว พวกเราบุกเข้าไป แค่ห่าฝนธนูก็ตายเป็นเบือ" หลี่เฉิงเจ๋อหันหน้ามองเขา "ตายแบบนี้มันตายฟรี ไม่จำเป็น"
รองแม่ทัพโจวกำบังเหียน เส้นเอ็นที่หลังมือปูดโปนขึ้นทีละเส้น "แต่ท่านล่ะ?"
"ข้าไม่กลัวตาย! จบ"
เขาอยู่กับไท่จื่อมาสักพักแล้ว รู้จักนิสัยคนนี้ดีนัก—จะทำก็ทำเลย ใครห้ามก็ไม่ฟัง