กองทัพอนารยชนเหนือ ทหารม้าสามหมื่นห้าพันนายเรียงแถวหน้ากระดาน นำทัพโดยทัวป๋าอวี๋ ซู่ปู้ไท่ และเย่ซู่ไก
เวลานี้ ณ ที่ไกลออกไป ชายคนหนึ่งฟาดแส้ม้าลงบนสะโพกม้า เสียงดังเพียะ ๆ ต่อเนื่อง ม้าทุ่งหญ้าสีน้ำตาลเทาตัวนั้นวิ่งจนสี่ขาแทบพันกัน น้ำลายฟูมปากเต็มไปหมด
หน่วยสอดแนมของอนารยชนเหนือที่ขี่ม้าอยู่หมอบราบไปบนหลังม้า ก้นแทบไม่แตะอาน ขาสองข้างหนีบท้องม้าแน่น มือฟาดแส้ไม่คิดชีวิต สายหนังที่ด้ามแส้ขาดไปท่อนหนึ่งแล้ว
ทางด้านค่ายใหญ่ ทหารม้าอนารยชนเหนือที่ลาดตระเวนอยู่สองสามนายมองเห็นเขาแต่ไกล สบตากัน
"นั่นใครน่ะ? ขี่มาเร็วจัง มีหมาป่าไล่ตามหลังมารึไง?"
"ดูเหมือนหน่วยสอดแนมที่ปล่อยออกไปทางใต้"
ม้าสีน้ำตาลเทาตัวนั้นพุ่งทะลุจุดเวรยามด้านนอก เกือบชนเสาผูกม้าล้ม หน่วยสอดแนมไถลลงจากหลังม้า ขาอ่อนล้าทรุดลงกับพื้น หน้าคว่ำกินดินเข้าไปเต็มปาก
ทหารอนารยชนเหนือไม่กี่คนข้าง ๆ กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ พอเขาเซถลาล้มแบบนี้ก็พากันลุกพรวดขึ้นมา
"เกิดอะไรขึ้น?"
หน่วยสอดแนมคลานสี่ตีนบนพื้นไปสองก้าว หน้าซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาทีละคำ
"ฝ่า... ฝ่าบาท... องค์ชายใหญ่อยู่ไหน..."
นายสิบดีกรีคนหนึ่งข้าง ๆ ขมวดคิ้วเดินมา เอื้อมมือดึงเขาขึ้นจากพื้น "องค์ชายใหญ่อยู่ข้างหน้า อย่าเพิ่งตกใจ เกิดเรื่องอะไรกันแน่?"
หน่วยสอดแนมคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
"พวกจงหยวน... มาแล้ว!"
นายสิบดีกรีอึ้งไป
เสียงของหน่วยสอดแนมดังขึ้นแปดระดับ จนแทบแตกพร่า "พวก-จง-หยวน-มา-อีก-แล้ว!"