หลูฝูตาสว่างวาบ เธอลุกพรวดขึ้น คว้าข้อมือสาวใช้ไว้แน่น
"เป็นไงบ้าง? ตายยัง?"
สีหน้าสาวใช้เหมือนกลืนบอระเพ็ดลงไป ปากขยับอยู่หลายที กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้
"ไม่...ไม่ตาย"
"อะไรนะ?" หลูฝูตาเบิกโพลง นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เธอต้องการ!!!
"ท่านหลี่เฉิงเจ๋อคุมทหารม้าสามพันแตกทัพเหล็กของอนารยชนเหนือ จับราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยเป็นๆ" สาวใช้พูดรัวเร็ว แทบอยากจะรวดเดียวให้จบ "เมื่อกี้ม้าศึกที่ส่งข่าววิ่งผ่านถนนใหญ่ข้างนอก ตะโกนมาตลอดทาง คนทั้งถนนได้ยินกันหมด"
หลูฝูยืนนิ่ง ร่างกายโซเซเล็กน้อย "เป็นไปไม่ได้"
เสียงดังมาก
คนมาวัดที่กำลังจุดธูปไหว้พระอยู่สองสามคนพากันหันมามอง
"เป็นไปไม่ได้!!" หลูฝูขึ้นเสียงแหลมขึ้นทันที "ทัพเหล็กอนารยชนเหนือมันกินข้าวเปล่าหรือไง? ไม่ใช่ว่ามันขึ้นชื่อว่าเป็นทัพเหล็กอันดับหนึ่งแห่งทุ่งหญ้าหรอกหรือ? หลายหมื่นคนสู้สามพันไม่ได้? ทำไมมันขยะแขยงขนาดนี้!"
สาวใช้ตกใจหน้าซีดเผือด รีบกระชากแขนเสื้อเธอไว้แน่น
"แล้วอ๋องเจิ้นเป่ยล่ะ?!" หลูฝูตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว "อ๋องเจิ้นเป่ยไม่ได้อยู่ที่ด่านจวีหยงหรือ? เขาทำอะไรอยู่?! ทำไมยังไม่ฆ่ามันอีก?"
คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าสาวใช้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ฮูหยิน! ระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ! นี่มันข้างนอกนะเจ้าคะ!"
พวกสตรีที่กำลังจุดธูปอยู่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบกัน สายตาคอยชำเลืองมามองทางนี้เรื่อยๆ แม้แต่สามเณรน้อยที่กวาดลานวัดยังหยุดงานในมือ แอบมองมา
หลูฝูได้สติขึ้นมาทันใด